2019 թվականի հուլիսի 26-ի վաղ առավոտյան կանգնած էի Արարատի գագաթին: Դրան նախորդող երկու ամիսների ընթացքում մտքում հաճախ էի «բեմադրում» այդ պահը:
10 տարի առաջ՝ 2009 թվականի օգոստոսի սկզբին, գագաթ հասնելու փորձս ձախողվեց Սուրբ Հակոբի սառցադաշտի մատույցներում:
Այս անգամ շատ էի ուզում, որ ամեն ինչ ստացվի: Շատ ավելի լուրջ էի պատրաստվում՝ թե ֆիզիկապես, թե հոգեպես: Ու որքան ավելի շատ էի ինձ տրամադրում դրական արդյունքի, այնքան ավելի լավ էի հասկանում, որ 2009 թվականին ոչ թե անպատրաստ էի, այլ ընդհանրապես պատրաստ չէի:
2009 թվականին գնացել էի երազանքի հետեւից՝ չհասկանալով, որ պետք է երազանքը նպատակի վերափոխել: Այս տարի երազանք չկար, հստակ նպատակ էր: Այնպես չէ, որ երազանքն էմոցիոնալ է, իսկ նպատակը՝ սոսկ պրագմատիկ: Իմ նպատակը եւ՛ զգացական էր, եւ՛ ռոմանտիկ, բայց միաժամանակ կոշտ ու անհանդուրժող էր այն ամենի նկատմամբ, ինչը կարող էր խանգարել արդյունքին:
10 տարի անց հայտնվեցի Սուրբ Հակոբի սառցադաշտում: Մի ուրիշ աշխարհ էր՝ վեհ, մաքուր, ժամանակի մեջ կորած: 190 տարի առաջ այստեղ էին Աբովյանն ու Պարոտը, ու չէի զարմանա, եթե հանկարծ իրենց հանդիպեի այստեղ:
Սառցադաշտով 5 րոպե քայլելուց հետո արձակվեց ու անպիտան դարձավ մի «кошка»-ն՝ այդպես են լեռնագնացներն անվանում մետաղե «ատամները», որոնք ամրացվում են կոշիկներին՝ սառույցի վրայով քայլելու համար: Հոգնածությունն ու սաստիկ քամին (ջուրը շշում սառեցնում էր մեր աչքի առաջ) «кошка»-ն կարգի բերելու փորձն անհնարին դարձրին՝ հանեցի նաեւ երկրորդը եւ այդպես գնացի:
Արա Թադեւոսյան Մեդիամաքսի տնօրեն
Ամբողջական հոդվածը՝ mediamax.am
