Մինչ Հայաստանում կրքերը գնալով թեժանում են հանքարդյունաբերության առհասարակ լինել-չլինելու շուրջ, ՀԿ-ներից մեկը պատրաստում է օրենսդրական նախաձեռնություն, որով առաջարկվում է ՀՀ-ում ապաքրեականացնել մարիխուանայի օգտագործումը և հավասարեցնել ծխախոտի և ալկոհոլի իրավական ստատուսին։
Զբոսաշրջությունը ռազմավարական ուղղություն հռչակած հեղափոխական կառավարությունը այս ուղղությամբ հստակ քայլեր պետք է ձեռնարկի և հասարակությանը ճիշտ ներկայացնի այս գաղափարի կառավարելի ռիսկերը և ֆինանսական գրավչությունը։ Մարիխուանայի օգտագործումը, ինչպես և ալկոհոլն ու ծխախոտը, չի սպառնում հանրային շահին, ուստի համապատասխան իրավակարգավորումների դեպքում, ֆինանսական եկամուտների տեսանկյունից, կարող է շատ գրավիչ և համադրելի լինել հանքարդյունաբերության ոլորտում ՀՀ-ի սպասվելիք ֆինանսական կորուստների հետ։
ՀՀ քաղաքացին պետք է ունենա այլընտրանք։ Վերջերս Վրաստանի սահմանադրական դատարանը կայացրեց որոշում, որում հստակ ասվում է, որ մարիխուանա օգտագործողներին միայն բարոյական փաստարկներից ելնելով պատժելը հակասում է անձի ազատ զարգացման իրավունքին։ Հայաստանում մարիխուանայի ապաքրեականացման գործընթաց սկսելու դեպքում հակասություններ ի հայտ կգան նաև ԵԱՏՄ շրջանակներում ստանձնած պարտավորությունների հետ, ինչը բավարար քաղաքական կամքի դեպքում կարելի է համաձայնեցնել։
Հայաստանը տուրիզմի ոլորտում առայժմ շատ բան չի կարող առաջարկել․ այս պարագայում պետության կողմից կառավարելի այս քայլը կարող է լուրջ խթան հանդիսանալ։ Այստեղ շատ կարևոր է խնդիրը ճիշտ ներկայացնել հասարակությանը, որպեսզի ընդդիմախոսները չաղավաղեն գաղափարը։ Միջին հաշվարկներով տարեկան 400-ից մինչև 700 մլն դոլարի ստվերային շրջանառություն ունեցող այս ոլորտը պետք է բերել օրենքի և կանոնակարգման դաշտ։ Այս գաղափարին կոշտ դիրքորոշում է հայտնել առողջապահության նախարար Արսեն Թորոսյանը՝ խոստանալով վիժեցնել ցանկացած նախաձեռնություն, որը ամենաքիչը տարօրինակ է՝ Ամուլսարի հետ կապված իր վերջին գնահատականների ֆոնին։
Պարոն Թորոսյանը բազմաթիվ հարցազրույցներում որպես նախադեպեր միշտ հղում է կատարում Կանադայի, Ավստրալիայի, Գերմանիայի առողջապահական ոլորտի որոշումներին։ Եվս մեկ անգամ կցանկանայինք հիշեցնել պարոն նախարարին, որ աշխարհի բազմաթիվ առաջադեմ պետություններ այս հարցում վարում են համարձակ և բալանսավորված քաղաքականություն։ Իսկ կաղապարված և չադապտացվող կառավարման մշակույթը երիտասարդական, զարգացող տուրիզմի այս ժամանակաշրջանում մեզ պահում է չզարգացող և փակ հասարակություններով երկրների ցանկում։
