Հայաստանի մարզերում աշխատանքի հնարավորությունների եւ երիտասարդական ակտիվ կյանքի բացակայությունը շատ երիտասարդների է ստիպել կրթությունն ավարտելուց հետո տեղափոխվել Երեւան: Մեդիամաքսը որոշել է խնդրին հակառակ կողմից անդրադառնալ եւ «Փոքր հայրենիքի նվիրյալները» հոդվածաշարով պատմել այն երիտասարդների մասին, որոնք ոչ միայն չեն հեռացել բնակավայրից, այլեւ իրենց մարզում փորձում են ստեղծել այն միջավայրը, որի կարիքն ունեն բոլորը:
Սյուզաննա Ավետիսյան, 29 տարեկան
Ջերմուկ, Վայոց Ձոր
Ջերմուկի համայնքապետարանի երիտասարդության ոլորտի մասնագետ, «Համայնքային նախաձեռնություն հանուն զարգացման» ՀԿ-ի նախագահ: Սովորել է Հայկական պետական մանկավարժական համալսարանում:
Երեւանում սովորելուց հետո պատրաստվում էի դիմել աշխատանքի: Ծնողներս ստիպեցին վերադառնալ հայրենի գյուղ՝ Կեչուտ (Ջերմուկից 3 կմ հեռու): Լացելով եմ վերադարձել: 18:00-ից հետո կյանքը մեռած էր Ջերմուկում: Հիմնականում մեծ մարդիկ էին, հասակակից ընկերներս բոլորը Երեւանում էին մնացել: Հասկացա, որ կամ պետք է իմը ստեղծեմ, կամ արտագաղթեմ. որոշեցի ինքս փոխել միջավայրը:
Սկսեցի ավտոմեքենա ու հեծանիվ վարել. Ջերմուկի առաջին կին վարորդն եմ: Բնակիչների համար սկզբում շոկ էր, հետո սկսեցին ընդունել, մտածում էին՝ ես ուրիշ եմ, ինձ կարելի է, բայց նույն տղամարդիկ արգելում էին իրենց կանանց ակտիվ լինել:
2012թ. համայնքի ավագանու ընտրություններում առաջադրել էի թեկնածությունս, 22 տարեկան էի: 10 ձայնի տարբերությամբ չընտրվեցի: Հարազատներիցս շատերն անգամ ինձ չէին ընտրել, պատճառաբանում էին՝ աղջիկ եմ եւ դա իմ գործը չէ:
Ամբողջական՝ mediamax.am
