Արամ Գեղամյանը գրում է.
«ՄԵՂՐԻ։ 20_րդ դարի 20_ական թվականների Մեղրին եվ Սյունիքը մնացին Հայկական Նժդեհի շնորհիվ։
70-80թթ եթե Կ.Դեմիրչյանը չձեռնարկեր Մեղրի_ Քաջարան ճանապարհի շինարարությունը,ապա Արցախյան պատերազմի ժամանակ,Մեղրու գրավումը ադրբեջանցիների կողմից կդառնար իրականություն։
Այդ տարիներին Մեղրու շրջանին կառավարության հատուկ որոշումով տրվել էր շատ արտոնություններ’ 3_4 աշակերտ ունեցող գյուղերում բացվում էին դպրոցներ, ծերացող գյուղերում կառուցվում էին բնակելի քոթեջներ, երիտասարդ ընտանիքներին գյուղերում պահելու համար, գյուղ արտադրանքի համար պետությունը ամենաբարձր սուբսիդիաները վճարում էր Մեղրու շրջանում, Մեղրու եվ Ագարակի հիվանդանոցները ապահովվում էր Երեվանից գործուղված բարձրակարգ բժիշկներով, առեվտրի ցանցը ապահովված էր ամենալավագույն մթերքներով եվ ապրանքներով։
Արցախյան պատերազմի ժամանակաշրջանում եվ դրանից հետո, Մեղրու ջերմեռանդ պաշտպանը դարձավ Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանը, որի մարգարեական խոսքերը իրականություն են դարձել մեր օրերում։
Ում համար պարզ չի, որ Մեղրին Հայաստանի ԴՈւՌՆ է, ում համար պարզ չի, որ Մեղրին աշխարհի հզորներին իր ԴՈւՌՆ էբերել։
ՑԱՎՈՔ եվ’ Սպարապետը, եվ’ Կ. Դեմիրչյանը իրենց կյանքի գնով երաշխավորեցին Մեղրու հայկական մնալը։
Վարչապետ Ա.Սարգսյանի ջանքերով, շատ կարճ ժամանակում վերագործարկվեց Ագարակի կոմբինատը, ոռոգման ջուրը Մեղրեցիների համար դարձավ անվճար։
Մեր ժամանակներում, ներկայիս կառավարությունը նույնպես հայտարարեց, որ Մեղրու միջանցքը իրենց համար կարմիր գիծ է։
Մեղրին կմնա Մեղրի, եթե բնակչության ավելացման համար ստեղծվի տարատեսակ արտոնյալ պայմաններ, ստեղծեն աշխատատեղեր, այլ ոչ թէ օպտիմալացումներով եվ կրճատումներով դժվարացնեն Մեղրեցու կյանքը։
Հարկավոր է կազմակերպել լավ բժիշկների մշտական ներկայությունը Մեղրիում, թեկուզ հերթափոխով, արագացնել գազաֆիկացումը, կառավարության անդամները պետք է հաճախակի լինեն Մեղրիում, իսկ Մեղրու համայնքապետի առջեվ պետք է բաց լինեն բոլոր դռները….»։
