Հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում վերջին օրերին հետաքրքիր զարգացումներ են տեղի ունենում: Թեժ քննարկումներ սկսեցին ծավալվել հայտնի «Հուզանք և Զանգ» ներկայացումից հետո: Որոշ շրջանակներ աղջիկներին սկսեցին մեղադրել բոլոր գրված և չգրված մեղքերում: Հետաքրքիր է, որ հայաստանյան տիպի ցածր կրթական ցենզ ունեցող հասարակություններում մանիպուլյացիոն դաշտը բավականին պարարտ հող է ստեղծում տարատեսակ քարոզչական հնարքների համար: Եվ դրանք, որպես կանոն, կրեմլյան քարոզչական հնարքներն են՝ համեմված հակաարևմտյան տարրերով և ժողովրդավարական արժեքների դեմ ոռնոցով:
Համացանցում վերջին օրերին երևի թե ամենաշատ հնչեցված արտահայտությունը «Սատանիզմն» է կամ «Ազգային ավանդական արժեքները»: Չգիտես ինչու՝ փորձ է արվում փողոցային ներկայացումը մատուցել «Սատանիզմի» քողի տակ, որը ընդհանրապես կապ չունի ներկայացման հետ: Ընդ որում գրեթե չի խոսվում այս ներկայացման համատեքստում իրական ռեալ խնդրի մասին, որը կարող է կոռուպցիոն լուրջ ռիսկեր ունենալ: Խոսքը, իհարկե, ներկայացման համար հատկացված 2,7 միլիոն դրամի մասին է: Իհարկե, հարցը շահարկող շրջանակներին խնդրի իրական կողմը չի հետաքրքրում, և այդ շրջանակները, օգտագործելով հասարակության ցածր տեղեկացվածությունը, փորձում են քաղաքական դիվիդենտներ շահել այս ամենից: Թիրախում այժմ Արայիկ Հարութունյանն է, ում դեմ իսկական արշավ է սկսված:
Հարկ է ֆիքսել, որ հայտնի ներկայացումը «Հայոց Եկեղեցու պատմություն» առարկայի և «Հայոց պատմության», «Հայոց լեզվի» շուրջ բարձրացվող հարցերը ընդամենը պատրվակ են քաղաքական դիվիդենտեր հավաքելու համար: Սա խորը քաղաքական գործընթաց է, որը Հայաստանի դեմ Ռուսաստանի կողմից վարվող հիբրիդային պատերազմի մի մասն է կազմում: Վերը նշվածը հասկանալու համար պետք է ընդամենը դիտարկել Արայիկ Հարութունյանի դեմ արշավ կազմակերպածների շրջանակները: Անգամ ամենամակերեսային դիտարկումը ցույց է տալիս, որ այդ շրջանակները հարում են նախկին ռևանշիստական ուժերին, որոնց սնուցում է Կրեմլը:
Փաստացի, Կրեմլը իր տեղական լաքեյների միջոցով սկսել է օգտագործել ներքաղաքական հարցերում իր սիրած գործիքներից մեկը՝ իբրև թե «Պիղծ այլասերված արևմուտքը ոչնչացնում է ազգային արժեքները»: Ընդհանրապես, այսպես կոչված «Ազգային ավանդական արժեքների» համար պայքարը կրեմլյան փափուկ ուժի դրսևորումներից է: Այստեղ տարընթերցումներից խուսափելու համար հարկ է նշել, որ վերոնշյալը ընդհանրապես կապ չունի իրական ազգային արժեքների հետ: Եվ որպես կանոն, ովքեր գոռում են ԼԳԲՏ համայնքի կողմից իբրև թե հասարակության համար վտանգների մասին, շատ շուտով պարզվում է, որ իրենք այս կամ այն կերպ կապ ունեն նրանց հետ: Վառ ապացույց էր այն երիտասարդը, ով կանաչ հեղուկ էր լցնում ներկայացում իրականացնող աղջիկների վրա: Հետագայում պարզվեց, որ նա ոչ ավել-ոչ պակաս միասեռականների փարթիների է գնացել:
Վերջին օրերին հիբրիդային պատերազմի հերթական դրսևորումը ավելի մեծ երանգներ է ստացել: ՀՅԴ-ի երիտասարդական կառույցներից մեկի անդամները նստացույց են սկսել ԿԳՄՍ նախարարի հրաժարականի պահանջով: Իհարկե, երիտասարդների կողմից քաղաքացիական ակտիվությունը գովելի է՝ անկախ այն հանգամանքից՝ պահանջը ընդունելի է թե ոչ: Հասարակությունը լավ է հիշում, թե նախկին իշխանությունների օրոք նստացույց անողները քանի րոպե հետո էին հայտնվում ոստիկանական բաժամունքներում: Սակայն դա անցյալում էր:
Նոր Հայաստանում յուրաքանչյուր ոք կարող է հանգիստ բարձրաձայնել իր պահանջները և ավելին՝ ինչպես այս երիտասարդների դեպքում երևաց՝ նրանց պահանջին անձամբ ծանոթացավ վարչապետը: Սակայն այստեղ մեկ հարց է առաջանում: Ու՞ր էր ՀՅԴ-ն, երբ կուսակցական ուսխորհուրդները ուսանողներին տանում էին Սերժ Սարգսյանի հանրահավաքներին: Ու՞ր էր ՀՅԴ-ն, երբ Տնտեսագիտական համալսարանի հանրապետականացված խուժանը Տարոն Մարգարյանի «տիեզերական» թեզի պաշտպանության ժամանակ հարձակվում էր լրագրողների վրա: Ու՞ր էր ՀՅԴ-ն, երբ 2008-ին, 2013-ին, 2018-ին ուսանողների առջև դռներ էին փակվում, որպեսզի նրանք չմասնակցեին բողոքի գործողություններին: Ու՞ր էր ՀՅԴ-ն, երբ կրթական համակարգը լողում էր կոռուպցիոն ծովի մեջ: Ճիշտ է, կոալիցիոն համաձայնության մեջ նախկին իշխանությունների հետ և ավելին՝ տարիներ շարունակ հենց ՀՅԴ-ին էր վստահված կրթության ոլորտը: ՀՅԴ-ն ինքն է նաև պատասխանատվություն կրում կրթության ոլորտում այսօրվա իրավիճակի համար: Հայաստանում կրթության ոլորտի բարեփոխումները պետք է լինեն, և այդ ճանապարհին խավարամտությունը և մարտնչող տգիտությունը չպետք է տեղ ունենան հասարակական անցուդարձում: Արայիկ Հարությունյանը պետք է շարունակի պաշտոնավարել և իրականացնել իրական ռեֆորմներ կրթության ոլորտում:
