Էդմոն Մարուքյանը պարբերաբար շեշտում է, որ իշխող ուժի խնդիրը կադրային քաղաքականությունն է։ Նա նշում է, որ առանձին ոլորտներում իշխանությունները ձախողել են, որովհետև «Սերժ Սարգսյանի երկրորդ էշելոնի կադրերը բերվել են առաջին պլան», իսկ իսկական պրոֆեսիոնալները չեն ցանկանում աշխատել այս կառավարության հետ։
ԼՀԿ առաջնորդի, նաև կուսակցության մյուս անդամների կողմից շարունակաբար հնչում են պնդումներ, որ իրենք այս իշխանությունների այլընտրանքն են և առաջիկա ընտրություններում կառավարություն ձևավորելու բոլոր շանսերն ունեն։ Վերջին հարցազրույցում Մարուքյանը խոսեց անգամ իրենց կուսակցության կադրային ներուժի մասին, որ ակտիվ մասնակցություն ունի «պետության շինարարության գործում»։
Ուստի, նկատի ունենալով վերոգրյալը, եկեք մի պահ պատկերացնենք, որ «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունն արդեն իսկ իշխանություն է և վարում է սեփական կադրային քաղաքականությունը։ Հետաքրքիր պատկեր է ստացվում, որը պարզապես վառ երևակայության արդյունք է և ոչ մի դեպքում պետք չէ հալած յուղի տեղ ընդունել։
Եթե վարչապետի աթոռը զբաղեցնում է Էդմոն Մարուքյանը (թեպետ էստեղ դեռ ամեն ինչ միանշանակ չէ՝ հաշվի առնելով, որ ժողովրդական խոսակցությունների մակարդակում կուսակցության գործունեության ետևում այլ առաջնորդի առկայության մասին է խոսվում), ապա հարց է առաջանում՝ ո՞վքեր կլինեն առանցքային պաշտոններում։ Օրինակ՝ ո՞վ է լինելու ԱԱԾ տնօրենը, կամ ո՞վ է ստանձնելու Ոստիկանապետի պաշտոնը, որը համակարգում աշխատանքի տարիների փորձ պետք է ունենա։
Թեև կարծում եմ, որ Մարուքյանի կառավարման դեպքում Ոստիականության և ԱԱԾ ղեկավարների պաշտոնները քաղաքական կլինեն, իսկ կառույցները վերածված կլինեն նախարարությունների, քանզի կուսակցապետը միայն այսպիսի լուծման դեպքում է տեսնում կոռուպցիայի դեմ արդյունավետ պայքարը։ Իսկ նման իրողության պարագայում այս պաշտոններում կարելի է առաջադրել կուսակցության առաջամարտիկներից։ Պարզապես հուսանք, որ ոչ մի դեպքում չի առաջարկվի Գևորգ Գորգիսյանի թեկնածությունը։ Վերջինս, ակնհայտ, խնդիրներ ունի թացը չորից տարբերելու հետ և ժողովրդի հիշողության մեջ դաջված է բացառապես թաշկինակով քիթը փակած՝ որպես շատ նրբազգաց քաղաքական գործիչ։
Միանշանակ, հրաշալի Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարար կարող էր լինել և եղել է Մանե Թանդիլյանը, չենք բացառում նաև Էկոնոմիկայի նախարարի հնարավոր պաշտոնը, բայց տիկին Թանդիլյանը ոչ վաղ անցյալում հեռացավ կուսակցական և քաղաքական գործունեությունից՝ առողջական խնդիրների պատճառով, որն, անշուշտ, մեծ հարված է կուսակցությանը։
Բոլոր գույները չգորշացնելու համար նկատեմ, որ Արդարադատության նախարարի պաշտոնի հավանական թեկնածուների մեջ հավանաբար կարելի է դիտարկել Տարոն Սիմոնյանին, ով ունի նախադրյալներ կառավարության անդամ դառնալու համար՝ չնայած քաղաքական ակնառու գործունեության կարճ ժամանակահատվածին։ ԿԳՄՍ նախարարի դժվարին գործին էլ միգուցե լծվի պատգամավոր Աննա Կոստանյանը, որ այսօր էլ հետևողականորեն բարձրաձայնում է ուսումնական հաստատություններում առկա խնդիրները։
Թող ինձ ների Անի Սամսոնյանը, բայց իրեն միայն էպատաժային քաղաքական գործչի կերպարում եմ տեսնում, որ «պայքարում է» հանուն սեփական պատկերացումների և հանրույթի համար մինչև վերջ «ընկալելի» չէ…
Պաշտոն առ պաշտոն չանդրադառնալու համար, առաջարկում եմ նախարարական թափուր մնացած աթոռների հարցով դիմել Էդմոն Մարուքյանին և խնդրել, որ առաջիկա եթերներից մեկում ներկայացնի իր տարբերակը (հերքելով մեր երևակայականը), ինչից նաև պարզ կդառնա` որքանով է «Լուսավոր Հայաստանը» ապագա իշխանություն։
Քրիստինե Հովսեփյան
