Հարցազրույց Հայաստանում զբոսաշրջության ոլորտի զարգացման փորձագետ Արթուր Ոսկանյանի հետ ։
– Վերջին շրջանում շատ է խոսվում Հայաստանում մշակութային տուրիզմի գերակայության մասին: Մինչդեռ որպես մարդկային գործունեության ոլորտ, մշակույթը այլ ասպարեզ է, տուրիզմը՝ այլ: Վերջինս նույնացվում է վաճառքի հետ:
– Զբոսաշրջությունը, ըստ էության, նույնպես մշակութային գործունեության ոլորտ է, քանի որ մարդածին է: Եվ երբ ասում ենք վաճառք, այո՛, նկատի ունենք տուրիստական «պրոդուկտը»: Մյուս կողմից՝ մշակութային տուրիզմ ասելով, հասկանում ենք արվեստի, գրականության, ճարտարապետության եւ այլնի որոշակի ամբողջություն եւ հենց ամբողջությանը, հայկական մշակույթին ծանոթանալու համար է, որ մեր երկիր են այցելում զբոսաշրջիկները: Կարճ ասած՝ մշակութային տուրիզմը զբոսաշրջության այն ձեւն է, երբ հյուրը տվյալ երկիր է այցելում այդ երկրի մշակութային ժառանգությանը ծանոթանալու եւ ուսումնասիրելու նպատակով: Ամեն դեպքում, տուրիզմը մեծ հաշվով վաճառք է եւ մեր ոլորտում մասնագիտական արտահայտություն կա՝ երկիրը վաճառել, որը նշանակում է՝ երկիրը որպես տուրիստակա՛ն ուղղություն վաճառել: Ի դեպ, տուրիզմը տպավորությունների վաճառք է: Եվ հենց լավ տպավորություններն էլ հիմք են հանդիսանում նորանոր տուրիստական հոսքեր ներգրավելու համար: Անկախ այն բանից, թե մեր երկրի զբոսաշրջային ենթակառուցվածքները ինչ թերություններ ունեն, փաստեմ, որ զբոսաշրջիկների հոսքը, միեւնույն է, ավելանում է, քանի որ նրանց ճնշող մեծամասնությունը տպավորված է հեռանում: Որպես ոլորտի մասնագետ, նշեմ, որ 1990-ականների վերջերից պարբերաբար տուրիստական կացարանների կազմակերպման ու սպասարկման դասընթացներ ենք կազմակերպում, որոնց մասնակիցները Հայաստանի տարբեր մարզերի բնակիչներ են եւ ովքեր ցանկություն են հայտնում իրենց տանը հյուրընկալել զբոսաշրջիկների ու բնականաբար՝ ստանալ լրացուցիչ եկամուտ:
– Հավանաբար զբոսաշրջիկների խմբեր կան, որ Հայաստան են այցելում զուտ մշակութային օջախներ այցելելու համար, ասենք՝ Մատենադարան, թանգարաններ եւ այլն: Խմբեր էլ կան, որոնք հետաքրքրված են մեր գյուղական վայրերով: Արդյոք մարզերում հյուրատները պատշա՞ճ վիճակում են:
– Կոնկրետ գյուղական հյուրատները ձգտում ենք, մի կողմից՝ համապատասխանեցնել զբոսաշրջիկների ակնկալիքներին, մյուս կողմից՝ գյուղական կացարանների համար ընդունված միջազգային նորմերին: Հայաստանյան գյուղական հյուրատները լավ վիճակում են կամ ձգտում են կատարելագործման: Իմիջիայլոց, մշակութային ժառանգությունը կարող են տարանջատել երկու խմբի՝ «պաշտոնական» (թանգարաններ, համերգներ եւ այլն) եւ ոչ պաշտոնական, այսինքն՝ իրական, ինչը մեր արժեքների այն խումբն է, որին զբոսաշրջիկն առնչվում է կենցաղային մակարդակով: Օրինակ, այսինքն՝ նա ի՞նչ երաժշտություն է լսում ռեստորանում կամ հենց քաղաքային միջավայրում: Չէ՞ որ այնտեղ մատուցվում են ոչ թե շարականներ, կոմիտասյան գոհարներ…
Ավելին՝ aravot.am
