Քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը գրել է.
«Գործնականում բոլորի համար նկատելի էր, որ Ջո Բայդենը նախագահի ընտրության երկրորդ ժամկետին հաղթելուց հետո ներկայացնելու էր հրաժարական՝ առողջական խնդիրներից ելնելով, և նախագահի պաշտոնը զբաղեցնելու էր փոխնախագահ Կամալա Հարիսը:
Ըստ էության, հիմա տեղի է ունենում այն, ինչ ծրագրվում էր Տրամպին հաղթելուց հետո, քանի որ դիտարկվում էր, որ Բայդենն է դեմոկրատների ամենահաղթող թեկնածուն: Բայց տապալված բանավեճն ու անհաջող մահափորձը ստեղծել են մի իրավիճակ, երբ Բայդենի հաղթանակը թվում է հրաշքի նման մի բան: Դրան զուգահեռ, գուցե չի «դիմանում» նաև նրա առողջությունը, ինչը ստիպում է դեմոկրատական վերնախավին՝ գործի դնել այն պլանը, որը նախատեսված էր նախագահի ընտրությունից հետոյի համար:
Այստեղ, սակայն, արժե ուշադրության արժանացնել մեկ այլ հանգամանքի: Եթե բարդ է Բայդենին թեկնածությունը հանելու որոշում պարտադրելը, դա նշանակում է, որ կամ նա է դեռ բավականին բանական մարդ, որքան էլ ակնառու է կոգնիտիվ կարողությունների լրջագույն խնդիրը, կամ նրա թեկնածության պահպանության հարցում կա դեմոկրատական կուսակցության առնվազն մի որոշակի թև, որը համառում ու դիմադրում է:
Եվ այստեղ առաջանում է մեկ այլ հարց․ իսկ ինչու՞: Մի՞թե այդ թևը չի տեսնում, որ Բայդենը պարտվող է, հետևաբար, իրենք բոլորը նրա հետ պարտվող են, հետևաբար, ինչու՞ պահել նրան: Դա նշանակու՞մ է արդյոք, որ դեմոկրատական կուսակցության մեջ կա ընդհուպ գաղափարական պայքար, երբ Բայդենին «պահելու» կողմնակից թևը դեմ չէ, որ հաղթի Տրամպը, միայն թե Սպիտակ տունը չանցնի դեմոկրատների այն թևին, որը ներկայացնում է Կամալա Հարիսին, և որն էլ, իր հերթին, նույնիսկ ծայրահեղ ձախ-ազատական արժեգաղափարական կողմնորոշման կրող է»:
