Ոչ մի գաղտնիք չկա, թե ինչու՞ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւը կրկին խոսում է Հայաստանում ադրբեջանցիների «երեք էթնիկ զտումներից» եւ «վստահություն հայտնում, որ նրանք կվերադառնան «Արեւմտյան Ադրբեջան»:
Քառասունչորսօրյա պատերազմից հետո նրա քաղաքական խոսույթը խստորեն համապատասխանում է Ռուսաստանի դիրքորոշմանը եւ ուկրաինական ռազմաճակատում իրավիճակին:
Օրերս ՌԴ նախագահն սպառնացել է, որ միջուկային զենքի կիրառման հայեցակարգում փոփոխություն է կատարել, եւ միջուկային տերության կողմից Ուկրաինային ցուցաբերած ռազմական օժանդակությունը գնահատվելու է որպես Ռուսաստանի ինքնիշխանությանն ուղղակի սպառնալիք:
Ալիեւը, հավանաբար, հաշվարկել է, որ Ռուսաստանն այդ պատերազմում հաղթելու է, միջազգայնորեն խախտվել է պետության ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության եւ սահմանների անխախտելիության սկզբունքը, ինչը հնարավորություն է ընձեռելու Հայաստանի հետ բանակցություններում ներկայացնել վերջնագիր, իսկ որեւէ հարմար իրավիճակում՝ դիմել ռազմական ագրեսիայի:
Դա չափազանց վտանգավոր եւ անկանխատեսելի հետեւանքներով հղի դիրքորոշում է, որ կարող է հանգեցնել տարածաշրջանային լայնածավալ պատերազմի՝ ներգրավելով նաեւ հարեւան երկրներին:
Ալիեւը, երեւի, Հայաստանի դեմ կիրառում է «նյարդերի պատերազմի» քաղաքականություն եւ փորձում ստեղծել իրավիճակ, երբ Երեւանի նյարդերը տեղի կտան, եւ բանակցությունները վերջնականապես կդադարեն:
Ալիեւի կոշտ հռետորաբանությունը ժամանակային առումով համընկնում է նաեւ Հայաստանի ընդդիմության անոնսավորած նոր հանրահավաքային շարժման մեկնարկին:
Նա, կարծես, հայաստան ընդդիմությանը պոպուլիստական հայտարարությունների բավարար նյութ է տալիս: Նման դրսեւորումներ արդեն իսկ «պատասխանատու մամուլում» կան:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
