Վահրամ Աթանեսյանը գրել է.
«Լավ, ինչքա՞ն կարելի է ինֆանտիլ լինել կամ մանիպուլյատիվ, որպեսզի ներքաղաքական դիսկուրս բերվի հարց, թե Հայաստանի իշխանությունից որը կամ երբ է Լեռնային Ղարաբաղը ճանաչել Ադրբեջանի կազմում:
ԼՂ-ն Ադրբեջանի «ռեգիոն» ճանաչել է ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհուրդը՝ 1993թ. ապրիլ-նոյեմբեր ամիսներին միաձայն ընդունած չորս բանաձեւորով: Այլ փաստաթուղթ գոյություն ունի՞: Ոչ: Հայաստանը, ինչ իշխանություն էլ որ ունենար, կարո՞ղ էր կասեցնել ՄԱԿ-ի ԱԽ բանաձեւերի ընդունումը: Ոչ:
Հայաստանի իշխանությունը հասել է նրան, որ ՄԱԿ-ի ԱԽ-ն զինված հակամարտության կողմ է ճանաչել Ադրբեջանին եւ ԼՂ-ին: Այդ հիմքով էլ հարցը պետք է կարգավորվեր, բայց 1998թ. այս օրերին «հայտնի ուժերը» եւ ԼՂ ռազմա-քաղաքական ղեկավարությունը Երեւանում իրականացրել են պետական հեղաշրջում, տապալել միջազգային հանրության լիակատար աջակցությունը վայելող եւ Ադրբեջանի կողմից ընդունված ԼՂ համապարփակ կարգավորման «փուլային տարբերակը»:
Ինչու՞ եւ ու՞մ նախաձեռնությամբ է դա տեղի ունեցել: Այս հարցի պատասխանն է մեզ այսօր պետք: Մնացածը, ղարաբաղցու ասած, «քամի խռիկ տալ է»»։
