«Հայեր» մեդիահարթակի հիմնադիր և գլխավոր խմբագիր Արայիկ Մանուկյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.
ՄԵՐԺԵԼ ԲԼԵՅԱՆԻՆ ԱՅԼԵՎՍ ՄԻ՞ՇՏ…
Տարիներ առաջ Աջափնյակի դպրոցներից մեկի գրականության ուսուցչուհին ինձ առաջարկեց մտնել իրենց դպրոցի գրականության դասասենյակը, որը նոր էր նորոգվել ու՝ իր ասելով գրականության մի շքեղ դասարանի էր վերածվել:
Առաջարկն ընդունեցի ու նրա հետ քայլեցինք դեպի այդ դասարանը: Դուռը բացվեց և … դասասենյակի մեջտեղի պատն ամբողջությամբ սև էր ներկված, ձախ կողմում նկարված էր Պարույր Սևակի դիմանկարը, աջում՝ Կոմիտասի, մեջտեղում մոմակալներ էին, ծաղիկներ, խաչքար և այլն:
Ես ասացի՝ ուզում եք սպանե՞լ երեխաներին: Իսկ ուսուցչուհին պատասխանեց՝ Դուք Աշոտ Բլեյան եք…
Անկեղծ ասած, դա ինձ համար դատավճիռ չէր, ինչպես կարծում էր ուսուցչուհին: Ինձ համար պարծենալիք էր, որովհետև դրանից շատ տարիներ առաջ նորանկախ Հայաստանի Լուսավորության նախարարի պաշտոնակատար Աշոտ Բլեյանի հետ օրերով շրջում էինք նոր անկախացած Հայաստանի մարզերով, ուզում էինք արժեքային համակարգ փոխել, ասել է թե՝ վերադառնալ մեր արժեքային համակարգին, նոր դպրոց կառուցել, նոր կրթական համակարգ ստեղծել…
Բայց Աշոտ Բլեյանին մերժեցին նախևառաջ հենց այն ուսուցիչները, (առավելապես՝ տնօրենները), որոնք հետագայում անդամագրվեցին տարատեսակ կուսակցությունների, կեղծեցին տարատեսակ ընտրություններ, տարատեսակ ճղճիմ բարքեր ներմուծեցին դպրոց ու պատսպարվելով ազգային արժեքների վահանով (հիմնականում կեղծ ու՝ երեսպաշտորեն), իրենց տնօրենական կուռ սանրվածքներով ու շարքերով, պահպանելու համար իրենց չնչին աշխատավարձի հսկայական եկամուտներն ու իրենց խավային առավելությունները՝ ջնջեցին դպրոց հասկացությունն ու կրթական համակարգ երևույթը:
Բլեյանին մերժեց նաև (տուրք տալով ձևավորվող տնօրենական խավին) իր ստեղծած Երրորդ Հանրապետության քաղաքական իշխանությունը՝ պաշտոնակատարից չդարձնելով նախարար և ստորագրելով ազատման փաստաթուղթը, մինչդեռ՝ թերություններով ու բացթողումներով, սխալներով ու վրիպումներով, այնուամենայնիվ, կարող էր կայանալ նոր անկախացած Հայաստանի կրթական համակարգը՝ նոր արժեքային համակարգով ու նոր դպրոցով:
Բլեյանին, հասկանալիորեն, մերժեց նաև քոչարյանական քաղաքական իշխանությունը: Ոչ միայն մերժեց, այլև դատապարտեց՝ ուսուցչից «կերտելով» բանտարկյալ, դատապարտյալ, կալանավոր…
Սա անսպասելի չէր, որովհետև, եթե Բլեյանի դավանած արժեքային համակարգը տեղ չգտավ իր ստեղծած անկախ հայաստանում, քոչարյանականում տեղ գտնել չէր կարող որևէ կերպ: Հայաստանը վերադառնում էր յոթանասունամյա ակունքներին:
Թվում էր, թե նոր Հայաստանում Աշոտ Բլեյանը ոչ թե մերժված՝ այլ պահանջված պետք է լիներ, բայց պարզվում է Աշոտ Բլեյանին պետք է մերժել այլևս միշտ…
Այ, սա արդեն դատավճիռ է:
«…1988 թվականից հետո բոլոր հաջորդ իշխանությունները կրկնել են նախորդների սխալները և ավելացրել են սեփականը…». Հրանտ Մաթևոսյանն էր ասում:
Մի անգամ գուցե պետք է ունենանք այսը չանող իշխանություն ու հեղափոխությունը հենց այդ ակնկալիքն էր, որ անհնարինը դարձրեց հնարավոր:
Մտածեք սրա մասին…
