Բայրամովը հայտարարել է, որ սահմանազատումը ժամանակ պահանջող գործընթաց է, հնարավոր չէ սկսել ցանկացած պահի և ավարտել կարճ ժամանակում։
Ադրբեջանի ԱԳ նախարարը հայտարարել է, թե սահմանազատումը ժամանակ պահանջող գործընթաց է։ Բայրամովի խոսքով՝ դա հնարավոր չէ սկսել ցանկացած պահի և ավարտել կարճ ժամանակում։ Ավելին՝ այդ հարցում առաջընթաց է համարել հանձնաժողովի ստեղծումը, տեղի ունեցած առաջին հանդիպումը։
Ինչպես երևում է, ադրբեջանցի պաշտոնյան խոստովանում է, որ հենց Բաքվին ձեռնտու չէ Հայաստանի հետ սահմանազատում և սահմանագծում իրականացնելը, ինչի հապաղման հարցում ադրբեջանական կողմն ավելի վաղ մեղադրել էր Երևանին։ Բայրամովն այս անգամ կրկին խոսել է հայկական կողմի ներկայացված «նախապայմանների» մասին (դեէսկալացիայի ուղղությամբ միջոցներ ձեռնարկել և զորքերը հետ քաշել սահմանից), սակայն պնդել, թե Բաքվի տեսակետից՝ ադրբեջանական զորքը իրենց սահմանին է կանգնած, որը պետք է պաշտպանել։
Ադրբեջանցի նախարարի այդ խոսքերը մի քանի հետևությունների տեղիք են տվել. նախ՝ սահմանազատման գործընթացի համար «պատմական, իրավաբանական փաստաթղթերի ուսումնասիրությամբ, մասնագետների ներգրավվածությամբ բանակցությունների անցկացման» մասին պնդումը մեզ հուշում է, որ Ադրբեջանը՝
- շահագրգռված է գործընթացը ձգձգելու հարցում,
- անհամաձայնություններ ունի ռուսական միջնորդությամբ գործընթացի իրականացման հարցում։
Ստացվում է՝ Ադրբեջանը պարտադրված է եղել համաձայնել սահմանազատման գործընթացին, սակայն փորձում է դանդաղեցնել այն։ Իսկ «Հայաստանի նախապայմանների» մասին խոսելիս՝ Բայրամովը խոստովանում է, որ «պարտված ու թուլացած» հայկական կողմն իրականում ի զորու է նախապայմաններ առաջ քաշել ու նույնիսկ պնդել դրանց իրականացումը։ Ընդ որում՝ զորքերը հետ քաշելու «նախապայմանի» մերժումը Բայրամովը բացատրում է «սահմանները պաշտպանելու» պարտավորությամբ (նույն պարտված ու թուլացած Հայաստանի՞ց է պետք պաշտպանվել)։
Անշուշտ, Հայաստանի պաշտպանվածության առումով սահմանազատում ու սահմանագծում իրականացնելն իր էական նշանակությունն ունի, սակայն որքան էլ տարօրինակ է՝ դրա ձգձգումը (հատկապես ադրբեջանական կողմի «ջանքերով») հայկական կողմին նույնպես ձեռնտու է։ Բարձր և տարբեր մակարդակներում, այդ թվում՝ հանձնաժողովի շրջանակներում, հանդիպումներ, բանակցություններ, ներքին և արտաքին քննարկումներ, իհարկե, պետք են և օգտակար՝ իրավիճակի վերահսկելիության և կանխատեսելիության առումով, սակայն բուն գործընթացի արդյունքների առումով, ըստ ամենայնի, «ժամանակ պահանջող գործընթացը» Հայաստանի համար առավել շահեկան պայմաններում կլինի որոշակիորեն «ոտքի կանգնելուց», արտաքին հավասարակշռությունների ու անվտանգային երաշխիքների համակարգի ամրացումից ու ներքին ռազմատնտեսական իրավիճակի բարելավումից հետո միայն։
Վահրամ Հովհաննիսյան
