Երբ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը հայտարարեց, որ 2040 թվականին Հայաստանի բնակչությունը կլինի 4 միլիոն, շատերը դա համարեցին անլուրջ և անիրատեսական, ճիշտ այնպես, ինչպես 5 միլիոն թիվն է համարվում 2050-ի համար անլուրջ ու անիրատեսական, որն օրերս Արցախում բարձրաձայնեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը։
Երկու դեպքում էլ կասկածն ու հոռետեսությունը լուրջ հիմքեր ունեն, որովհետև երբ դու հայտարարում ես, որ 20 կամ 30 տարի հետո Հայաստանի բնակչությունը պետք է լինի 4 կամ 5 միլիոն, մարդը բացում է նախորդ 20 կամ 30 տարվա վիճակագրությունը և պարզում, որ 1991-ի անկախությունից ի վեր, պաշտոնական տվյալներով, Հայաստանից հեռացել ու չի վերադարձել ավելի քան 1 միլիոն մարդ, իսկ երիտասարդությունը ձգտում է հաստատվել Արևմտյան Եվրոպայում, ԱՄՆ-ում, այլ բարեկեցիկ անկյուններում։
Մասնավորապես, ինչպե՞ս հավատաս Սերժ Սարգսյանի 4 միլիոնին, երբ նրա նախագահության 10 տարիներին երկրից հեռացել և չի վերադարձել ավելի քան 350 հազար մարդ։
Նիկոլ Փաշինյանի դեպքում իրավիճակը այլ է․ տեղի է ունեցել հեղափոխություն, մարդկանց մոտ կան սպասումներ, ոգևորություն, ապագայի նկատմամաբ հույս ու հավատ, ինչը իր ուղղակի արտահայտությունն է գտել արտագաղթի տեմպերի վրա։ Այսօր, փաստացի, Հայաստանից արտագաղթ չկա, բայց եթե չլինեն կտրուկ փոփոխություններ, ապա այն կարող է նորից սկսվել, ընդ որում՝ մոտ ապագայում և նոր տեմպերով։
Եթե ընդունենք, որ առաջիկայում Հայաստանը կգտնվի զարգացման փուլում, ներքաղաքական ցնցումներ չեն լինի, ապա արդյոք հնարավո՞ր էՀայաստանում, ներառյալ Արցախը, ունենալ 5 միլիոն բնակիչ։ Հարցին հնարավոր չէ ճիշտ պատասխանել, քանի որ մենք չենք կարող կանխատեսել, թե ներքաղաքական, տարածաշրջանային և միջազգային ինչպեսի զարգացումներ կլինեն։ Նշենք, որ ՄԱԿ-ի՝ 2017 թվականի հուլիսի 21-ին հրապարակած զեկույցում կանխատեսվում է, որ 2050 թվականին Հայաստանի բնակչությունը կկազմի մոտ 2 միլիոն 700 հազար մարդ։
Այդուհանդերձ, լավատեսական ցանկություններն ու երազանքը վնասակար չեն։
Թաթուլ Հակոբյան
Ավելին՝ civilnet.am
