«Անասելի ողբերգական է մեր պատկերը, երբ տեսնում ես, որ բարդագույն գործընթացների, տվյալ պարագայում Հայաստան-Ադրբեջան, Հայաստան-Թուրքիա նյարդային ու կամային հարաբերությունների մասին թվիթերահայության ու ֆեյսբուքահայության մի զգալի մասի վերլուծության հիմքը ինչ որ ֆոյեյի ոչ ֆորմալ հանդիպման լուսանկարներն են, ակունքը’ հայոց վախերը… Ու աղետ է, որ դա անում են դիպլոմավոր մարդիկ…
Միթե իսկապես մեր բուհ-երում միայն ծնկներին տվող, մազ փետող «ցռան վերգոներ» են (Սասունցի Դավիթ էպոսի պերսոնաժի) պատրաստվել ու պատրաստվում, որ այդպես էլ նրանց չեն բացատրել քաղաքականության բոլոր երեսները: Որ քաղաքականությունը ատելության ու սիրո, հայոց քուչի միակ ճշտի դրսևորման վայր չէ… Որ ամենաթշնամական վիճակում գտնվող կողմերը միմյանց հետ «շփվում» են, այլապես որպես աշխարհի եսիր նրանց փոխարեն ուրիշներն են խոսելու….»:
Այս մասին գրել է Ստյոպա Սաֆարյանը։
