Թե ինչպես է լուծվելու Ամուլսարի խնդիրը՝ ես չգիտեմ: Չգիտեմ նաեւ, թե ինչպես պե՛տք է լուծվի: Մասնագետների մի մասն ասում է, որ Կեչուտի, Ջերմուկի, Սեւանի ջրերը հանքի շահագործման արդյունքում աղտոտվելու են, մյուսը, որ՝ չեն աղտոտվելու: Իրավաբանների մի մասն ասում է, որ հանքը չշահագործելու դեպքում մեր պետությունը հսկայական տուգանքներ է մուծելու, մյուս մասն ասում է, որ «Լիդիանը» չի կարող մեզանից նման գումարներ կորզել: Տնտեսագետների մի մասն ասում է, որ «Լիդիանին» հեռացնելը կվանի արտասահմանցի խոշոր ներդրողներին, մյուսն էլ ասում է՝ դա ներդրումների վրա ոչ մի ազդեցություն չի ունենա: Դա ես, ճիշտն ասած, դժվար եմ պատկերացնում, որովհետեւ բիզնեսը սիրում է կայունություն, քաղաքական վայրիվերումներից զերծ իրավիճակ: Բիզնեսմենը, հավանաբար, կմտածի. «Եթե ես ներդրում անեմ Փաշինյանի ժամանակ, իսկ չորս տարի անց գա մեկ այլ վարչապետ եւ այսօրվա իշխանությունների նման ասի, որ այն, ինչ անում էին նախորդ իշխանությունները, ամբողջությամբ սխալ էր, հանցագործություն էր, ապա ի՞նչ կլինի իմ փողերի ճակատագիրը»: Ես գիտեմ մի բան. հնարավոր չէ մշտապես որոշումներ ընդունել, որոնք դուր են գալիս մեծամասնությանը: Եվ դա ժողովրդավարության խութերից մեկն է: Եթե վաղը Ջերմուկում եւ Գնդեվազում հանրաքվե անցկացվի՝ «դուք կո՞ղմ եք Ամուլսարի հանքի շահագործմանը» հարցով, ապա, վստահ եմ, հարցվածների առնվազն 90 տոկոսը բացասաբար կպատասխանի այդ հարցին: Կառավարությունը պե՞տք է առաջնորդվի այդ հանրաքվեի արդյունքներով: Չէ՞ որ ժողովրդի ձայնն է, իսկ իշխանությունը Հայաստանում պատկանում է ժողովրդին:
Ամբողջական հոդվածը՝ aravot.am
