Հայաստանյան հասարակական-քաղաքական կյանքում պետության առջև ծառացած ռազմավարական և թե լոկալ մարտահրավերների պակաս չի զգացվում: 2018թ. ապրիլյան հեղափոխությունից հետո արձանագրվեց հետևյալ կարևոր փաստը: Քաղաքացին հասկացավ իր ուժի կարևորությունը և կարողացավ երկրում ապամոնտաժել 20 տարի գոյություն ունեցող հանցավոր համակարգը: Այդ իրադարձությունները մեծ պատուհան բացեցին զարգացման և բարեփոխումների: Սակայն ժամանակը ցույց է տալիս, որ իշխանության շատ հարցերում ոչ կոմպետենտ քաղաքականությունը ուղղակիորեն տորպեդահարում է բոլոր տեսակի հնարավորությունները: Այն պատուհանը, որը լիովին բաց էր 1 տարի առաջ, այսօր, կարելի է ասել, արդեն իսկ կիսով չափ փակվել է և շարունակում է փակվել:
Իշխանությունները պետք է հասկանան, որ հանրությունը այլևս չի կերակրվում ձերբակալությունների տեսարաններով: Հատկապես այն պարագայում, որ բանտում ընդամենը մի քանի հոգի են հայտնվել: Այնինչ հանրությունը շատ լավ տեղյակ է, և սեփական մաշկի վրա է զգացել թե Հայաստանում ինչպիսի կոռուպցիոն համակարգ է գործել վերջին երկու տասնամյակում: Սկսած այսպես ասած վերևներից՝ վերջացրած միջին և մանր չինովնիկների հանցավոր գործունեությունով:
Որոշ գնահատականների համաձայն՝ ռեֆորմները արդեն իսկ ուշացվել են, և իշխանությունները այլևս չեն կարող դանդաղել և պետք է արագորեն իրականացնեն առարկայական ռեֆորմներ: Ուղղությունները բազմապիսի են՝ սկսած դատական համակարգից վերջացրած ընտրական օրենսգրքով: Հայաստանը ներկայումս կանգնած է ճամփաբաժանի առջև: Եթե իշխանությունները չկարողանան իրականացնել ֆունդամենտալ ռեֆորմներ և առարկայական պայքար սկսել կոռուպցիայի դեմ, ապա դա ուղղակիորեն ակամայից քարտ բլանշ կլինի ռևանշիստական հանցավոր ուժերին, որոնք իշխանության յուրաքանչյուր վրիպում օգտագործում են քարոզչական դաշտում:
Ազգային ժողովը վերջնականապես, կարելի է ասել, վերածվել է ոչ քաղաքական մարմնի, որտեղ դեռևս քննարկվում է այնպիսի աբսուրդ ձևակերպում՝ ինչպիսին է գործ տալ կամ գործ չտալը: Սա ուղղակիորեն ազդանշան է, որ մեր քաղաքական համակարգը կոլապսի եզրին է, և իշխող ուժը, որպես երկրում թիվ 1 պատասխանատու ուժ, պետք է հստակ հետևություններ անի և կարողանա խորհրդարանը դարձնել քաղաքական մարմին, որտեղ դեբատները կունենան քաղաքական բնույթ: Պետք է հասկանալ, որ համակարգային այս լճացումը որևէ լավ բանի չի հանգեցնելու: Խոհրդարանում չկա քաղաքական բանավեճ: Իշխող ուժը հայտարարում է, որ իրենք իզմերին դեմ են, առանց հասկանալու, որ իզմերը երբեք չեն հնանում և իզմերը յուրքանչյուր պետության զարգացման տեսլականի հիմքն են: Իզմերի տեսլականի մերժումն է հանգեցրել նրան, որ խարհրդարանում, ըստ էության, այսօր չկա գաղափարական բանավեճ և գաղափարական բախումներ, որոնք յուրաքանչյուր պետության մեջ քաղաքական մտքի զարգացման հիմնասյուներից են:
Խոսելով Հայաստանյան քաղաքական համակարգի և քաղաքական մշակույթի չկայացվածություն մասին՝ պետք է նշել, որ երբեմն այնպիսի տպավորություն է, որ իշխանական համակարգում, որոշ բացառությունները հանած, մեծ հաշվով առկա է մեկ անձի գործելու սկզբունքը: Դա հաստատում է այն, որ քաղաքական պատասխանատվության առումով, իշխող ուժի մեջ գրեթե չկա նախաձեռնողականություն: Եվ միշտ պետք է հիշել՝ օդանավը ունենում է օդաչու, ինչպես նաև անձնակազմ: Օդաչուն չի կարող միայնակ գործել բարդ իրավիճակում հայտնված ինքնաթիռում: Իսկ Հայաստանը այսօր բարդ իրավիճակում հայտնված ինքնաթիռի կարգավիճակում է, որտեղ յուրաքանչյուրից պահանջվում է գործել և ունենալ իր բաժին պատասխանատվությունը իրավիճակը ոչ միայն ավելի չվատեցնելու, այլև գոնե փոքր-ինչ բարելավվելու համար:
