Հայաստանյան ներքաղաքական դաշտում գործընթացները հետաքրքրական հունով են ընթանում: Ըստ էության, Ռոբերտ Քոչարյանի գործին, Ամուլսարի խնդրին գումարվեց ևս մեկ աղմկահարույց և հանրային ուշադրության տիրույթում հայտնված իրադարձություն: Խոսքը վարչապետի և ԱԱԾ արդեն նախկին պետի այսպես կոչված հակամարտության մասին է:
Ակնհայտ էր, որ Վանեցյանը ուներ քաղաքական ամբիցիաներ, և ներկայումս էլ դրանք ավելի պարզորոշ կերպով են ուրվագծվում: Եվ, բնականաբար, որևէ ուժային կառույցի ղեկավար չպետք է ունենա քաղաքական ամբիցիաներ, որովհետև դա հղի է պետության նկատմամբ անկանխատեսելի հետևանքներով: Հատկապես երբ խոսքը վերաբերում է հետհեղափոխական շրջանում գտնվող Հայաստանի պես երկրին: Ինչևիցե, Վանեցյանը խոսեց սպայի պատվի մասին և վարչապետին, ըստ էության, մեղադրեց անկանխատեսելիության մեջ՝ կոչ անելով այսպես ասած կանգ առնել, իսկ Փաշինյանը նշեց, որ Վանեցյանը կարող է իր ուսադիրները նետել աղբամանը, քանի որ Վանեցյանի սկանդալային հայտարարությունները չէին բխում սպայի պատվից և ուղղված էին դեռևս այդ ժամանակ իր անմիջական հրամանատարի դեմ:
Սակայն այս կոնֆլիկտի ապոգեյը, ինչպես երևում է, սկսվում է Վանեցյանի կողմից այսօրվա հերթական սկանդալային հայտարարություններից: Վանեցյանը, ըստ էության, սպառնում է վարչապետին, որ կսկսի խոսել: Ի՞նչն է այստեղ հետաքրքրական: Դասական պուտչի ձեռագրով գործած Վանեցյանը եթե գիտի այնպիսի բաներ, որոնք կարելի է որակել որպես ներկայիս իշխանությունների կողմից կատարված հանցագործություններ, ապա ինչու է մինչև այժմ լռել: Չէ՞ որ հանցագործության մասին իմանալը, դա չկանխելը և համապատասխան գործողությունները չանելը նույնպես հանցակցություն է համարվում: Այսինքն, իր հայտարարությունից ելնելով, Վանեցյանն էլ հնարավոր հանցագործ է: Կամ էլ Վանեցյանը որևէ ինֆորմացիա չունի և պարզապես էժանագին շանտաժ է անում, որպեսզի արդեն իսկ ինչպես նշվեց ապագա քաղաքական գործունեության համար դիվիդենտներ հավաքի:
Ի՞նչ է սա, եթե ոչ հենց իր կողմից սպայի պատվի ոտնահարում և նաև էժանագին քաղաքական դիվիդենտ: Վանեցյանն ինքն է նշում, որ իբրև թե նախկինների հետ կապ չունի և չի ուզում իր անունը կապել նախկինների հետ: Սակայն իր գործողությունները այլ բան են վկայում: Հայաստանը ևս մեկ պալատական կամ այլ տիպի հեղաշրջմանը չի դիմանա: Իշխանությունները պետք է այնպես անեն, որ յուրաքանչյուր այդպիսի պուտչիստական նկրտում տեղում կասեցվի: Հայաստանի համար այս վճռական և պատասխանատու փուլում բոլոր կողմերից, այդ թվում և հյուսիսից, գրոհների տակ գտնվող իշխանությունը սխալվելու իրավունք չունի: Վստահաբար կարելի է պնդել, որ գոնե այս պահին իշխանությունները լիովին կարողանում են վերահսկել իրավիճակը և նախկինների կողմից «Պուտչային երազախաբությունները» որևէ առարկայական արդյունք չեն տալու:
