Հեղափոխությունները այնպիսի երևույթներ են, որոնք իրենց առարկայական ազդեցությունն են թողել ոչ միայն ինչ-որ երկրի զարգացման ընթացքի, այլև համաշխարհային պատմության ընթացքի վրա: Տարբեր է լինում հեղափոխությունների գործիքակազմը, սակայն կա մեկ բան, որը հատուկ է բոլոր հեղափոխություններին: Այն հեղափոխությունը, որը արվում է կիսատ, ժամանակի ընթացքում մսխվում է դրա ողջ ռեսուրսը: Այլ կերպ ասած՝ տեղի չի ունենում հեղափոխության կապիտալիզացիա, և երկրի հասարակական-քաղաքական կյանքը գնում է դեպի ճահճացում:
Հեղափոխության կապիտալիզացիան իրականացվում է իշխանության եկած ուժի կողմից քաղաքական ռեալ օրակարգի սահմաններում: Հայաստանյան իրականության համատեքստում՝ 2018թ. Թավշյա հեղափոխության կապիտալիզացիան տեղի է ունենում շատ դանդաղ: Ակնհայտ է մեկ բան՝ ռեֆորմների գործընթացները չափից շատ դանդաղ են: Ընդ որում, այս համատեքստում կան ոլորտներ, որտեղ ժամանակը չի սպասելու: Սահմանադրական դատարանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը վերը նշվածի վառ ապացույցն է: Իշխանությունները պետք է հասկանան, որ դանդաղելը բերելու է հասարակության շրջանում մի նոր հիասթափության ալիքի:
Ներկայումս ներհայաստանյան հասարակական կյանքը ամբողջովին գնում է խրամատավորման ճանապարհով: Չկա կառուցողական իրական ընդդիմություն: Ընդդիմադիր դաշտը ամբողջովին վերահսկվում է նախկին հանցագործ ռևանշիստների և նրանց հարող շրջանակների կողմից: Թվում է, թե սա իշխանությանը ձեռնտու տարբերակ է՝ այն համատեքստից ելնելով, որ ինչքան էլ իշխանությունները դանդաղեն կամ ոչ պրոֆեսիոնալիզմ դրսևորեն, ապա միևնույնն է, հասարակությունը երբեք քայլ չի կատարի դեպի նախկինները: Թվացյալ այս գայթակղիչ իրավիճակը իշխանության համար իրականում մեծ խայծ է, որովհետև հիասթափված հասարակությունը անհրաժեշտ ֆորսմաժորային իրավիճակներում այլևս չի կարող քաղաքականապես ակտիվ աջակցություն ցուցաբերել գործող իշխանությանը , որին այնքան ձգտում են նախկին հանցավոր համակարգի տարրերը:
Ընդ որում, ակնհայտ է մի բան, որ նրանք կարողացան իշխանություններին շեղել ռեֆորմներից և ամենակարևորը՝ հանրությանը ապագայի տեսլական մատուցելուց՝ գործընթացների ողջ տրամաբանությունը տեղափոխելով անցյալի և ներկայի բախման: Ձգձգվող, մաշեցնող մի գործընթաց, որն ուղղակիորեն ձեռնտու է նախկին հանցագործներին: Ճահճացման այս փուլը, որը արդյունք է իշխանությունների կողմից տեսլականների չներկայացման, որևէ լավ բան չի խոստանում նաև հենց իշխանություններին: Այո անցյալին պետք է վերջնականապես մերժել, սակայն դա չպետք է տեղի ունենա ապագայի տեսլականներին հաշվին: Միայն իրական քաղաքական օրակարգի առկայության պայմաններում է հնարավոր ունենալ և իրականություն դարձնել ապագայի տեսլական ասվածը: Եվ հենց ապագայի տեսլականն է, որը վերջնականապես կթաղի անցյալը իր բոլոր բացասական մնացորդներով: Ներկայումս իշխանությունները շատ քիչ ժամանակ ունեն, որպեսզի ձևավորեն ռեալ քաղաքական օրակարգ: Միայն այդ կերպ հնարավոր կլինի հանրության շրջանում պահել օրըստօրե նվազող վստահությունը: Քաղաքական օրակարգ, որը ասելիք կպարունակի իր մեջ և կհամախմբի հասարակական-քաղաքական դաշտի բոլոր այն սուբյեկտներին, ովքեր կապ չունեն նախկին հանցագործների և նրանց շրջանակների հետ, և որ ամենակարևորն է, ովքեր իրենց ներդրումն են պատրաստ ունենալ այս ճգնաժամից դուրս գալու համատեքստում:
