Վերջին օրերին Ստեփանակերտի քվազիքաղաքական խմբավորումը Հայաստանի իշխանություններից պահանջում է, որ Ադրբեջանի հետ բանակցությունների առանձին «բլոկ բացի» եւ քննարկի ԼՂՀ գերեվարված նախկին նախագահների, մյուս պաշտոնյաների հայրենադարձության, ինչպես նաեւ հայրենիք վերադառնալու՝ արցախահայության իրավունքի հետ կապված հարցերը: Դեռեւս փաստացի գոյություն ունեցող՝ Արցախի ԱԺ նախագահի պաշտոնակատար Բաղունցն էլ հայտարարել է, որ «ընդունում են Հայաստանի իշխանությունների նետած ձեռնոցը եւ պատրաստ են դիմակայել ցանկացած գրոհի»: Առթին Ազգային ժողովի նախագահ Ալեն Սիմոնյանի ասածն է, որ լուծարված երկիրը պաշտոնյաներ չի կարող ունենալ: Ստեղծվում է արտառոց իրավիճակ. Եթե կա քաղաքական անհրաժեշտություն, ապա Ստեփանակերտը դրա իրացումը հասցեագրում է Երեւանին՝ որպես Արցախի գոյության եւ անվտանգության երաշխավորի: Բայց երբ Հայաստանի պատկան մարմինները Ստեփանակերտի որեւէ նախկին պաշտոնյայի թույլ տված ապօրինությունները բացահայտում են, նույն շրջանակները բոլորովին այլ նարատիվ են շրջանառում. «Մենք անկախ Արցախի ներկայացուցիչներ ենք, Հայաստանն իրավազոր չէ մեր նկատմամբ քրեական վարույթ իրականացնել»: Ստացվում է, որ Հայաստանը պետք է հոգա բռնատեղահանված հարյուր հիսուն հազար մարդու կարիքները, միջազգային դատական եւ քաղաքական ատյաններում պաշտպանի Արցախ վերադարձի նրանց իրավունքը, պայքարի, որ ԼՂՀ նախկին պաշտոնյաները Բաքվի բանտերից վերադառնան հայրենիք, բայց օրինազանցություն թույլ տված արցախցի նախկին պաշտոնյային պատասխանատվության ենթարկելու իրավունք չունի: Տասնամյակներ շարունակ Ստեփանակերտը հենց այս սկզբունքով է առաջնորդվել՝ փողը եւ պատասխանատվությունը՝ Երեւանին, հաճույքները վայելելու արտոնությունը՝ միայն մեզ: Ինչը եւ, մեծ հաշվով, աղետի իրական պատճառն է:
03:54
Հուլիս 27, 2026
