Տնտեսագիտության դոկտոր, պրոֆեսոր Ռուբեն Հայրապետյանը գրել է.
«Կարևոր՝ մասնագիտական կրթության մասին
Բարձրակարգ արտադրանք ստեղծելը գրեթե միշտ պահանջում է մեծ ծախսեր, հետևաբար՝ բարձր գին: Բացառություն չէ նաև ու հատկապես կրթությունը: Սակայն, ինչո՞վ է տարբերվում կրթությունը մի շարք այլ ապրանքներից. նրանով, որ այն հանրային բարիք է: Այլ կերպ ասած՝ անկախ այն բանից, թե ով է տվյալ կրթական ծառայության արտադրողը, և ով՝ սպառողը, 1 անձի սպառումն առաջացնում է դրական արտաքին ազդեցություն 1-ից ավելի կողմերի վրա:
Ուղիղ դրական էֆեկտներ ստացողների թվում են առնվազն տվյալ անձի գործատուն, ապագա գործատուն, գործարարի դեպքում՝ ամբողջ ընկերությունը, նրա աշխատակիցները, պետությունը, տվյալ անձի երեխաները, ապագա երեխաները և այլն: Անգամ ուղղակի ազդեցություն չկրող ընկերություններն են այդ անձի կրթության անուղղակի շահառուները՝ իրենց կորպորատիվ սոցիալական պատասխանատվության իրագործմամբ և, ինչու չէ, հանրօգուտ բարիքի ստեղծմանը նպաստելու մարքեթինգային էֆեկտներով:
Բարդ տնտեսագիտության և հասարակ տրամաբանության կանոնները հուշում են, որ օգուտ ստացող կողմը՝ շահառուն, պետք է իր ներդրումն ունենա սեփական օգուտի ապահովման գործում: Հետևաբար՝ բարձրակարգ կրթության բարձր արժեքը պետք է արդյունավետորեն բաշխել բոլոր շահառուների միջև՝ ապահովելով բոլորի համար կարևորագույն բարիքի ստեղծումը և դրա օգուտի հասանելիությունը նրանցից յուրաքանչյուրի համար:
Կարող է հակասական թվալ, բայց, այո, նույնիսկ ապագա երեխան պետք է իր ներդումն ունենա ծնողի կրթության մեջ` իր համար նախատեսված բյուջեից, որովհետև կրթված ծնողը ավելի մեծ հավանականությամբ է ապահովելու հենց իր բարեկեցիկ ապագան:
Մեզ՝ արտադրողներիս, այդ թվում՝ պետությանը, մնում է միայն գործի դնել ու ճիշտ կազմակերպել այս մեխանիզմը, որակյալ կրթության բացակայությունը երբեք չհիմնավորել դրա բարձր արժեքով և հասանելիության ապահովման թվացյալ անհնարինությամբ: Եվ ամեն ինչ կլինի այնպես, ինչպես ուզում ենք: Ահա՛ թե որքան բան է կախված ընդամենը ճիշտ կազմակերպումից՝ եղած ռեսուրսների պայմաններում:
Հ.Գ.Վերոնշյալ բոլոր մտքերը վերաբերում են բացառապես իսկական (ոչ կեղծ) կրթությանը»։
