ՌԴ պետդումայի ԱՊՀ, եվրասիական ինտեգրացիայի եւ հայրենակիցների հետ հարցերով կոմիտեի նախագահ Լեոնիդ Կալաշնիկովը մեկնաբանել է Վրաստանի ներքաղաքական իրավիճակը:
«Եթե Արեւմուտքն ուժեղացնի ազդեցությունը, Ռուսաստանը պատրաստ է վրացիներին բարբարոսների դեմ պայքարում զորքով օգնել»,- ՏԱՍՍ-ի փոխանցմամբ ասել է ռուսաստանցի խորհրդարանականը:
Կալաշնիկովը վստահ է, որ «ուկրաինական հետքն առկա է թե Վրաստանում, թե Սիրիայում»: Թբիլիսիում բողոքի ակցիաների մասնակիցներին նա նույնակացրել է Կիեւի «մայդանի խառնակիչների» հետ: Նա վստահ է, որ Արեւմուտքը «պատճառներ է որոնում, որպեսզի զորք մտցնի Ուկրաինա եւ տեղաբաշխի Ռուսաստանի հետ սահմանի երկայնքով»:
Վրաստանի իշխանությունները հայտարարել են, որ ընդդիմության հետ երկխոսություն չի լինելու: Վարչապետ Կոբախիձեն համոզված է, որ «տեղի ունեցող անկարգությունները բավական են, որպեսզի դատարանն ընդդիմությունը հակասահմանադրական ճանաչի»: Նրա ներկայացմամբ՝ «կառավարությունը նման հայց նախապատրաստում է»:
«Վրացական երազանքի» նախընտրական քարոզարշավի թեզերից մեկն էլ սահմանադրական փոփոխությունների միջոցով ընդդիմության գործունեության սահմանափակման մասին էր:
Խորհրդարանում սահմանադրական մեծամասնություն չստանալով՝ իշխող ուժը որոշել է դրան հասնել դատարանի վճռով: Իշխանությունների անզիջում, երկխոսությունը մերժող կեցվածքից կարելի է ենթադրել, որ իրավիճակի սրացումը նրան ձեռնտու է:
Ուշագրավն այստեղ Ռուսաստանի բարձրաստիճան ներկայացուցչի մոտեցումն է: Պետական դումայի կոմիտեի նախագահը չի կարող չիմանալ, պաշտոնի բերումով դա նրա պարտականությունն է, որ Վրաստան ռուսական զորք մտցնելու պատրաստակամության մասին իր հայտարարությունը Թբիլիսիում ռումբի պայթյունի էֆեկտ է ունենալու եւ ամրապնդելու է ոչ թե Բիձինա Իվանիշվիլիի, այլ՝ Սալոմե Զուրաբիշվիլիի դիրքերը:
Եւ, այդուհանդերձ, նա «բարբարոսների դեմ պայքարում վրացիներին զորքով օգնելու» մասին խոսել է հրապարակային, ինչից տպավորություն է ստեղծվում, որ Վրաստանում ճգնաժամի խորացմամբ եւ արյունալի հանգուցալուծմամբ առաջին հերթին Մոսկվան է շահագրգռված, իսկ «Վրացական երազանքը» միայն ենթարկվում է «հոսանքի ուղղությանը»:
Այլ բացատրություն դժվար է տրամաբանության տիրույթում գտնել: Մանավանդ որ Կալաշնիկովը Թբիլիսիի եւ Սիրիայի իրադարձություններում «ուկրաինական հետք» է տեսնում մի իրավիճակում, երբ նույնիսկ ամերիկյան հեղինակավոր մամուլն է Հալեպի անկման «գլխավոր բենեֆիցիար» ճանաչում Թուրքիային:
Ստացվում է, որ Ռուսաստանն այսքան տարի Թուրքիայի հարցում «խաբվա՞ծ էր», Մոսկվան Անկարայի եւ Արեւմուտքի դաշնակցությունը չի՞ գնահատել: Այդ դեպքում ու՞մ են պետք ՌԴ երկու հատուկ ծառայությունները, ԳՇ Հետախուզության գլխավոր վարչությունը, աշխարհով մեկ տարածված գործակալական ցանցը, մասնավոր ռազմական խմբավորումները…
Ի վերջո, ո՞վ է ում սահմաններին մոտենալու, զորքեր տեղաբաշխելու հարց լուծում: Եւ եթե ռազմական սահմանային դիմակայունն «անցանկալի է», Մոսկվան ինչու՞ է իր զորքերը շարժում դեպի արեւմուտք, դեպի ՆԱՏՕ-ի ռազմավարական բնագծեր: Դա չի՞ նշանակում, որ պուտինյան Ռուսաստանը ձգտում է Ուկրաինան վերածել,- Բելառուսի խնդիրը համարվում է լուծված,- ՆԱՏՕ-ի հետ դիմակայության «փորձադաշտի»:
Եւ Վրաստանի հանդեպ ««հոգատարությունն» էլ ոչ այլ ինչ է, քան՝ այդ երկիրն իր ռազմական հսկողության տակ պահելու, այնտեղ ավելի հաստատվելու-ամրապնդվելու աշխարհաքաղաքական նպատակադրվածություն: Թբիլիսիում ծավալվող իրադարձություններից կայուն տպավորություն է ստեղծվում, որ ամեն ինչ արվում է, որպեսզի Ռուսաթավելիի պողոտայում՝ խորհրդարանի նստավայրի մոտ, արյուն հեղվի:
«Վրացական երազանքը», երեւի, ռուս դասականի «Ռուսաստանին մտքով չես հասկանա, Ռուսաստանն արշինով չես չափի, Ռուսաստանին կարելի է միայն հավատալ» տողերից վերջինն է ուղեցույց ընտրել: Որքանո՞վ կարդարանա այդ հավատը:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
