Թուրքական մամուլը հայտնում է Սիրիայում «զանգվածային թաղման վայրեր բացահայտելու» մասին:
Իշխող կուսակցության համագումարում Էրդողանը հայտարարել է. «Ովքեր պանծացնում են Ասադին, թող տեսնեն Դամասկոսի ստորերկրյա բանտերը»:
Այսպես կոչված՝ «որոնողական աշխատանքները» հիմնականում իրականացնում են թուրք մասնագետները: Պետք է ենթադրել, որ Թուրքիան Ասադի «գործած գազանությունների ապացույցներ» է հավաքագրում: Այդ նյութերն, ամենայն հավանականությամբ, կփաստաթղթավորվեն եւ կներկայացվեն Միջազգային քրեական դատարանին:
Թուրքիան Հռոմի ստատուսի կողմ չէ, փաստական նյութերը, երեւի, կտրամադրվի եվրոպական որեւէ երկրի կամ մի խումբ երկրների, նրանք էլ հանդես կգան որպես հայցորդ:
Որ Թուրքիայի իշխանությունները նման մտադրություն ունեն, վկայում է turkgazetesi-ի մեկնաբան Ռահիմ Էրի «Պուտինի մեծ փորձությունը» խորագրով հոդվածը, որտեղ հեղինակն Ասադի փախուստը համեմատում է իսլամական հեղափոխությունից հետո Իրանի միապետ Ռեզա Փեհլեւիի վերջին օրերի հետ, երբ «աշխարհի ոչ մի երկիր նրան չէր ընդունում»: Ի վերջո, ինչպես հեղինակն է ձեւակերպում՝ «հանուն կապիտալի Եգիպտոսը նրան ժամանակավոր ապաստան տվեց»:
Այդպես է փրկվել տապալված միապետը, թե նրա ճակատագիրը տնօրինել են բոլորովին այլ ուժեր՝ «դարի գաղտնիքներից» է: Բայց թուրք հեղինակը միանշանակորեն պնդում է, որ Ռուսաստանի նախագահը Բաշար Ասադին չպետք է ընդուներ: Նրա կարծիքով՝ Մոսկվան պարտավոր էր հայտարարել, որ Ասադը «տարիներ շարունակ իրական դեմքը թաքցրել է եւ այժմ, երբ ռեժիմի հանցանքները բացահայտվում են, նա քաղաքական ապաստանի արժանի չէ»:
Ավելի վաղ մամուլում տեղեկություն է հայտնվել, որ Ասադի «էվակուացիայի կազմակերպումն անձամբ կոորդինացրել է արտաքին գործերի նախարար Լավրովը, որ կապ է հաստատել տարածաշրջանի երկրների հետ»: Նման բարդ գործողություն իրականացնելիս, անշուշտ, ամենից առաջ գործի են դրվում հատուկ ծառայությունների, ռազմական հետախուզության կապերը: Թուրքիան Ասադի փախուստը կանխելու հնարավորություն չի՞ ունեցել:
Ամենայն հավանականությամբ, Անկարային պետք է եղել, որ Ասադն անվտանգ հասնի Մոսկվա:
«Պուտինը պետք է իմանար, որ ապաստան տալով Ասադին՝ կորցնում է Թուրքիայի, մուսուլմանական ումմայի, ամբողջ աշխարհի քաղաքակիրթ մարդկության վստահությունը»,- գրում է թուրք մեկնաբանը եւ ամփոփում, որ Սիրիայի «տապալված բռնապետի Ռուսաստանում գտնվելը մեծ փորձություն է Վլադիմիր Պուտինի համար»:
Թուրքիան, ըստ երեւույթին, այդ թեման հրապարակային քննարկման չի ներկայացնի, բայց, երեւում է, խնդիրն արդեն իսկ շոշափվել է: ՌԻԱ-Նովոստին հայտնում է, որ Ղրիմի թաթարական համայնքի ներկայացուցիչները Թուրքիայի նախագահ Էրդողանին հրավիրել են Սիմֆերոպոլ, որպեսզի նա իր աչքով տեսնի, թե կյանքն ինչպես է փոխվել, որքան բարեկից են ապրում թաթարները: Նրանք նաեւ ցանկություն են հայտնել այցելել Անկարա:
Այս ակնհայտ քարոզչական բնույթի տեղեկատվությունը բացահայտում է Ղրիմի կարգավիճակի հարցում ռուս-թուրքական սուր տարաձայնությունները:
Թուրքիան Ղրիմի թաթարական համայնքի ներկայացուցիչներ է ճանաչում Կիեւում գործող «Ղրիմի թաթարների համագումար» կառույցի անդամներին:
Անկարան մեծ կարեւորություն է տվել Ուկրաինայի պաշտպանության նախարարի պաշտոնում էթնիկ թաթար Ռուստեմ Ումերովի նշանակմանը:
Ասադի հետագա ճակատագրի մասին ռուսաստանյան մամուլում պետական դումայի պատգամավորներից մեկի անունից տեսակետ է տարածվել, որ կարելի է առաջարկել, որ նա «ընտանյոք բնակություն հաստատի ազատագրված Մարիոպուլում, վերականգնողական ծրագիր իրականացնի, որից հետո հնարավոր կլինի քննարկել նրան ՌԴ քաղաքացիություն շնորհելու հարցը»:
Ըստ երեւույթին, Մոսկվայում բոլորը չէ, որ համաձայն են Ասադին քաղաքական ապաստան շնորհելու որոշմանը: Միամտություն կլինի ասել, թե այդ հարցում Պուտինը «վերջին տարբերակ» չունի: Բայց ինչի՞ դիմաց նա «կարտաքսի» Ասադին:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
