ԹԻՎ 1 Մեդիա ընկերության հիմնադիր, ՀՌՀԱ-ի հիմնադիր նախագահ Էդգար Բաբայանը գրել է.
Այս պայմաններում պետությունն այլևս
չի կարող խոսել բարեփոխումների կամ արդարության մասին։
2018 թվականի ապրիլին ժողովուրդը դուրս եկավ փողոց՝ պահանջելու նոր
Հայաստան։ Նա հավատաց Նիկոլ Փաշինյանին՝ ոչ միայն որպես շարժման
առաջնորդ, այլ որպես երկրի ապագայի կրող։
Այդ հավատը, որքան էլ փորձության
ենթարկված, նորոգվեց անգամ պատերազմի արհավիրքից հետո։ Պատերազմի
ցավից, պարտությունից և ազգային խորը ճգնաժամից հետո ժողովուրդը կրկին
վստահեց։
Հույսը՝ որ դասերը քաղվել են, որ փորձը սթափեցրել է, որ սկզբունքներն ի վերջո կխոսեն։
Բայց այդ հույսը գնալով մարում է։ Ոչ թե արտաքին հարվածներից, այլ ներսից՝ հենց
իշխանության վարքից։
Խոսվում էր “հատիկ առ հատիկ վերադարձնելու” մասին, բայց իրականությունը
ցույց է տալիս՝ ոչ թե վերադարձ է կատարվում, այլ՝ հին մեխանիզմների վերաձևում
նոր դեմքերով։ Դեմքեր, որոնք տեղափոխվում են պաշտոնից պաշտոն, վերածվում
իշխանության ներքին կապիտալի՝ անկախ իրենց գործունեության արդյունքներից։
Տիգրան Ավինյանը՝ ANIF-ի շուրջ ծագած խոշոր չարաշահումների առանցքում
հայտնված պաշտոնյան , ոչ միայն չի կանգնում արդարադատության առջև, այլ դառնում
է քաղաքապետ։ Իսկ նրա թիմակիցները՝ փոխարենը բացատրելու իրավիճակը
հանրությանը, որոշում են լռել կամ մանիպուլացնել օրակարգը։
Դժվար է հավատալ, որ հեղափոխական թիմը, որն այդքան քննադատեց նախկին
ռեժիմների խնամի-ծանոթ համակարգը, այսօր վերարտադրում է նույն սկզբունքը։
Աշխատակազմի ղեկավարներ, քաղաքապետեր, մարզպետներ, նախարարներ՝
մարդիկ, ովքեր չունեն կոնկրետ հաջողություններ, ներդրում կամ հանրային
վստահություն, այսօր շարունակում են կառավարել երկիրը՝ նույն
անպատասխանատու, ինքնահավան և լկտի ոճով։
Նրանք, ովքեր ամոթ ունեին՝ հեռացան։ Նրանք, ովքեր դեռ չէին
հիասթափվել՝ սպասում են։ Իսկ կուսակցական լուռ զանգվածը՝ լռում է։ Լռում է
խորը հիասթափության տակի մի կետի վրա, որտեղ հույսն արդեն վերածվել է
ներքին տագնապի։
Այս իրավիճակում հարց է ծագում. ինչո՞ւ է Վարչապետը շարունակ պաշտպանում
այն մարդկանց, ովքեր իրենց վարքով վարկաբեկում են ոչ միայն իշխանության
գաղափարները, այլ՝ հենց հեղափոխության իմաստը։ Ինչո՞ւ է Վարչապետը լռում,
երբ արդեն նույնիսկ իր թիմի ներսում սկսում են խոսել պատասխանատվության
բացակայության մասին։
Եվ արդյո՞ք Տիգրան Ավինյանը ունի տեղեկատվություն
կամ ազդեցություն, որը նրան դարձնում է անփոխարինելի՝ անգամ այդպիսի
ստվերոտ իրավիճակում։
Եթե պատասխանն այո է, ապա սա արդեն քաղաքական չէ։ Սա վերածվում է
բարոյական խնդրի։ Որովհետև երբ մի ամբողջ հեղափոխություն խորտակվում է
մեկ մարդու համար պատասխանատվություն չկրելու պատճառով, երբ սեփական
թիմակիցների անհետևողականությունն ավելի վտանգավոր է դառնում, քան
ընդդիմախոսների քննադատությունը, ապա պետությունն այլևս չի կարող խոսել ոչ
բարեփոխումների, ոչ արդարության մասին։
Ժողովուրդը ձեզ վստահեց ոչ մեկ, այլ երկու անգամ։
Բայց
պատասխանատվությունն այլևս միանձնյա չէ։ Եվ եթե այս թիմը շարունակի լռել ու
ներել իր իսկ ներսի կոռուպցիոն վարքը, ապա պատասխանատու է լինելու ոչ միայն
կատարած, այլ՝ չկատարված քայլերի համար։
Եվ եթե դեռ որևէ մեկի մտքում կասկած կա, ապա թող լսի ժողովրդի ձայնը՝ ոչ թե
փողոցից, այլ ներսից։
Սա այլևս այն հեղափոխությունը չէ։
Սա այն վախն է, երբ
մոռանում են՝ ում անունից են եկել իշխանության։
