Այսօր՝ ապրիլի 24-ին, լրանում է Հայոց ցեղասպանության 110-րդ տարելիցը։ 1915 թվականին Օսմանյան կայսրությունում սկսվեց հայ բնակչության համակարգված բնաջնջումը։ Երիտթուրքական կառավարության կողմից իրականացված այս ոճրագործությունն ուղեկցվեց ձերբակալություններով, սպանություններով և բռնի տեղահանություններով։ Մոտ 1.5 միլիոն հայեր զոհվեցին կամ մահացան անապատներում՝ սովից և հիվանդություններից։
Ի՞նչ տեղի ունեցավ 1915 թվականին։ Ցեղասպանությունը չի կարելի բացատրել հայերի և թուրքերի միջև կրոնական, էթնիկական կամ տնտեսական հակամարտություններով։ Օսմանյան կայսրությունում դարեր շարունակ գոյություն ուներ հայերի և թուրքերի համակեցություն, թեև քրիստոնյա և մահմեդական համայնքներն ունեին անհավասար կարգավիճակ։ Պետությունն ապահովում էր որոշակի կայունություն, որը խախտվեց 19-րդ դարի վերջին։
Հայոց ցեղասպանությունն ուներ հստակ քաղաքական նպատակ։ Բալկանյան ժողովուրդների ազատագրումից հետո հայկական հարցը մտավ միջազգային օրակարգ՝ հատկապես Բեռլինի դաշնագրի (1878) 61-րդ հոդվածով, որը պահանջում էր բարեփոխումներ հայկական նահանգներում։ Թուրքական իշխանությունները, վախենալով տարածքային կորուստներից, հայերին սկսեցին ընկալել որպես սպառնալիք։ Հայ ժողովրդի ֆիզիկական բնաջնջումը դարձավ կայսրության տարածքային ամբողջականությունը պահպանելու միջոց։
1878–1915 թվականներին սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի և երիտթուրքական կառավարության գործողությունները նպատակ ունեին մեթոդաբար վերացնել հայերի ներկայությունն Օսմանյան կայսրությունում՝ նախ զանգվածային ջարդերով, ապա՝ 1915 թվականի ցեղասպանությամբ։
Թեև Թուրքիան մինչ օրս ժխտում է ցեղասպանության փաստը, աշխարհի բազմաթիվ երկրներ և միջազգային կառույցներ պաշտոնապես ճանաչել են այն։
