Վերլուծաբան, հրապարակախոս Հրանտ Տեր-Աբրահամյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.
Նորություն չէ, որ “Իրական Հայաստանում” հրապարակային քաղաքական խոսքի գռեհկացումն ու քֆուրիզացիան կայուն միտում է, և իրական նորաձևություն:
Միտում, որը հովանավորվում է, նաև` իրացվում է ամենա բարձր պաշտոնական մակարդակից սկսած:
Ո’րն է պատճառը:
Պատճառը բավակնին պարզ է:
Ո’ր դեպքերում ես ստիպված դիմել հայհոյանքի քաղաքական խոսքում;
Այն դեպքերում, երբ պետք է ստեղծես սուր հակադրության, սուր բանավեճի նմանակում, որն իրականում չկա:
Իսկ որևէ իրական սուր բովանդակային հակադրություն այսօրվա իշխանություն-ընդդիմություն հիմնական խաղացողների մեջ չկա:
Նրանք բոլորն էլ պարտության մեծ կուսակցությունից են, ընդունում են պարտությունը որպես հիմք, և ֆորմալ իմաստով վիճում են միայն նրա շուրջ, թե ով ավելի լավ իբր կբանակցի` կորզելու համար պարտվածի համար ավելի լավ պայմաններ:
Այսինքն` մեծ հաշվով խաբում են հայ ժողովորդին, որովհետև հայ ժողոցուրդը երբեք դուրս չի գա այս իրավիճակից, եթե ուժային գործոնի նորից չվերածվի:
Բոլորի առաջարկը` յոլա տանելու, հարմավելու առաջարկն է:
Սա հիմա չմանրամասնեմ` անվերջ շատ խոսել եմ էս թեմայից և հիմնավորել: Ցանկացողը հաստատ կգտնի, եթե իրոք հետաքրքիր է:
Հենց այս պատճառով էլ ստեղծում են հակադրության իմիտացիա` մեկը մյուսին խոստանալով դոմփել, բամփել, էլ լավ են քրֆում, էլ վատը….:
Ի դեպ ունեն նաև ընդհանուր շահ` եղած ստատուս քվոն այս կամ այն ձևափոխումներով շարունակել նաև քսանվեցից հետո:
Ինչ պետք է անենք մենք` մնացածներս:
Այստեղ էլ գաղտնիք չկա:
Հակադրվել այս իրավիճակին բոլոր հնարավոր միջոցներովսկսած մեր հրապարակային խոսքի մաքրությունից մինչև ամենօրյա հետևողական աշխատանք ինքնակազմակերպվելու, իրական բովանդակային հակադրություն և այլընտրանք իրավիճակին ստեղծելու, հայ ժողովրդի համար ընկալելի ոչ թե Պարտության կամ յոլա գնալու այլ Հաղթանակի և Վերածննդի գաղափար և ուղի ձևակերելու համար, և ի վերջո մեր երկիրը մեզ վերադարձնելու նպատակով:
Ուրիշ բանի համար չարժի ոչ ապրել, ոչ դույզն իսկ ջանք թափել:
Հ.Գ. Համենայն դեպս լեգիտիմ է նաև այն հարցը, թե ինչու էր պետք վերակենդանացնել սրբազանի արդեն բավականին մոռացված կերպաարը` նոր ուժ տալ դրան:
