«Հանուն հանրապետության» կուսակցության առաջնորդ Արման Բաբաջանյանը «Ֆեյսբուք»-ի իր էջում գրել է.
Եկեղեցուն պետք է ասել ճշմարտությունը՝ ոչ թե կուսակրոնության կամ բարեվարքության, այլ նրա աշխարհաքաղաքական կողմնորոշման մասին, որն այսօր լրջագույն սպառնալիք է ներկայացնում Հայաստանի ազգային անվտանգությանը։ Որպես ազգային հաստատություն՝ եկեղեցին կոչված է ծառայելու հայ ժողովրդին, պետությանը, նրա ինքնիշխանությանը, և ոչ օտար ռազմավարական օրակարգերին։
Եթե եկեղեցին ցանկանում է վերականգնել իր հոգևոր էությունը և դադարել լինել քաղաքական ճամբար, ապա պարտավոր է ենթարկվել բարեփոխման, ինքնամաքրման և վերադառնալ իր բուն առաքելությանը՝ առանց քարոզչական հարթակ և հիբրիդային հարձակման գործիք դառնալու ոչ բարեկամ պետությունների համար։ Այդ ճանապարհին պետությունն ունի ոչ միայն իրավունք, այլև պարտավորություն՝ հսկելու, որ եկեղեցու հնարավոր վերափոխումը ծառայի հանրային շահին, և ոչ նոր ստվերային համակարգերին։
Եթե մենք իսկապես ակնածում ենք եկեղեցու հանդեպ, ապա չենք կարող թույլ տալ, որ այն շարունակ ծառայի նրանց, ովքեր նրան դարձրել են այսօրվա հասարակական խեղումների և պետական թուլության գործիք։ Եկեղեցին թող այդ մարդկանց խնդրի ուղղակի չխոսել՝ ի պաշտպանություն Աստծո տան: Նրանք իրենց անբարո, ամոթալի հեղինակությամբ, անցյալով ու ներկայով միայն վնասում են եկեղեցուն:
Միևնույն ժամանակ, պետության գործառույթը չէ կուսակրոնության ուխտի խախտման հարցերով զբաղվելը։ Եկեղեցու ներսում բարոյական անկման կամ ծածուկ խեղումների առկայությունը հոգևորականության ներքին խնդիրն է՝ պայմանավորված սեփական հավատացյալների հանդեպ պատասխանատվությամբ։ Եթե որևէ հոգևորական, թեև կուսակրոնության ուխտ է արել, բայց անկարող է դրան հավատարիմ մնալ, այդ խախտման լուծումը պետք է տրվի եկեղեցու ներսում, ոչ թե պետության միջամտությամբ։ Պետությունն այս խնդրում կարող է հանդես գալ որպես հանրային սպասելիքի արտահայտող, բայց ոչ կարգադրող կամ կարգավորող։
Երկրորդ՝ եկեղեցին պետք է բերվի հարկային դաշտ, և իմ խորին համոզմամբ ինքը՝ եկեղեցին պետք է հանդես գա այդպիսի առաջարկով։ Հայաստանյան որևէ կառույց, որը ունի գույք, բիզնես գործունեություն, վարձակալությամբ տրամադրվող տարածքներ և այլ եկամտային աղբյուրներ, չի կարող ունենալ ֆինանսական արտոնյալ կարգավիճակ՝ այնպիսի երկրում, որը կործանարար վերջին պատերազմում պարտվել է և խնդիր ունի ոտքի կանգնել, զարգանալ, ավելացնել կարողությունները և ամրացնել դիմակայունությունը։
Երրորդ՝ անհրաժեշտ է լյուստրացիա՝ հետխորհրդային շրջանից եկեղեցի ներթափանցած և պետական անվտանգությանը սպառնացող ազդեցությունների բացահայտում։ Խորհրդային և հետխորհրդային հատուկ ծառայությունների հետ եկեղեցու բարձրաստիճան ներկայացուցիչների համագործակցությունը, որն այժմ շարունակվում է այլ պետությունների ծառայությունների հետ, պետք է ենթարկվի իրավական գնահատման։ Եվ եթե ուխտադրուժ կուսակրոնների ու նման կասկածելի կապեր ունեցող հոգևորականների շրջանակը համընկնում է՝ այդ դեպքում պետության արձագանքը պետք է լինի իրավական, ոչ թե բարոյադաստիարակչական։
Պետության և եկեղեցու հարաբերությունների նոր ձևաչափը պետք է կառուցվի հստակ սահմանազատված լիազորությունների, աշխարհիկության հաստատման և հանրային հաշվետվողականության հիման վրա։ Միայն այդպես հնարավոր կլինի վերականգնել հավատը՝ թե՛ պետության, թե՛ եկեղեցու նկատմամբ:
