Երեկվա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հանդիպումը Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հետ ո՛չ հոգևոր հասունության դրսևորում էր, ո՛չ հաշտեցման քայլ, և առավել ևս՝ ոչ «վերադարձ դեպի ավանդույթներ»: Սա մաքուր քաղաքական հաշվարկ է։ Ճշգրիտ, հաշվարկված ու զուրկ որևէ զգացմունքից։
Որպեսզի հասկանանք այս տեսարանի ամբողջ ցինիզմը, պետք է վերադառնանք 2008 թվական
Քաղաքական ճգնաժամի և մարտի 1-ի ողբերգական իրադարձությունների ժամանակ Տեր-Պետրոսյանը ցուցադրական կերպով մերժեց իր տանը ընդունել Գարեգին Բ-ին, երբ կաթողիկոսը փորձեց հանդես գալ որպես հաշտեցնող։ Նույն ժամանակաշրջանում Տեր-Պետրոսյանի շտաբի շրջակայքում տարածվեց հակակղերական հռետորաբանություն, որտեղ հոգևորականներին մեղադրում էին դավաճանության, երկդիմի բարոյականության և բացահայտ կեղծավորության մեջ։ Ինքը՝ եկեղեցին, դարձավ անտարբերության խորհրդանիշ, իսկ կաթողիկոսը՝ հիասթափության խորացման ֆիգուր։
Այսօր՝ գրեթե երկու տասնամյակ անց, նույն Տեր-Պետրոսյանը, առանց ներողություն խնդրելու, առանց բացատրություն տալու, հանգիստ այցելում ր է կաթողիկոսի նստավայր եւ իր աջակցությունը հայտնում: Նա գիտի՝ հասարակության հիշողությունը կարճ է։ Նա հասկանում է, որ իշխանության և եկեղեցական վերնախավի միջև խորացող ճեղքման պայմաններում ցանկացած ձեռքսեղմում կարող է ընկալվել որպես «կայունության խորհրդանիշ»: Եվ նա օգտվում է այդ իրավիճակից։
Բայց այս հանդիպման մեջ ներողություն չկա, հաշտեցում չկա։ Սա՝ խաղ է։ Դիրքավորում։ Քաղաքական մանևր։ Հավանաբար՝ նոր ընտրական շրջանին նախապատրաստվելու ազդանշան։ Եվ սա հատկապես ցինիկ է՝ նկատի ունենալով այն խորը ճգնաժամը, որի մեջ հայտնվել է հենց հայկական եկեղեցին։
Գարեգին Բ կաթողիկոսի և վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի միջև ներկայիս հակասության էությունը ոչ թե «վարդապետական տարաձայնություններն» են, ոչ էլ «հոգևոր-հասարակական հավասարակշռության» հարցը։ Խնդիրը՝ հենց եկեղեցու վերնախավի խարխլված հեղինակության մեջ է, որը վաղուց արդեն դադարել է լինել հոգևոր հենարան և վերածվել է փակ գործարքների, վերնախավային կապերի և կասկածելի գաղտնիքների միջավայրի։
Երբ եպիսկոպոսները, որոնք պարտավոր են պահպանել կուսակրոնության ուխտը, իրենց պահում են որպես աշխարհիկ մարդիկ, թաքցնում են սիրուհիներին, երեխաներին, և հրապարակայնորեն միմյանց արդարացնում, ՝ հասարակության հարգանքը եկեղեցականների նկատմամբ անկասելիորեն փլվում է։ Սա հակասություն չէ հավատքի հետ՝ սա հակասություն է մի ինստիտուտի հետ, որը կորցրել է բարոյական ուղղենիշը։ Եվ հենց այդ ինստիտուտն է այսօր որոշել պաշտպանել Լևոն Տեր-Պետրոսյանը։ Մարդը, որը , հանկարծ՝ հարմար պահի , հայտնվում է եպիսկոպոսական խաղի կենտրոնում։
Հիշենք Տեր Պետրոսյանի անկեղծացումը Հանրային հեռուստաընկերության ուղիղ եթերում, երբ մտածելով, թե միկրոֆոնը անջատված է, հիշեց, որ՝ իր քաղաքական հակառակորդներին պարբերաբար շնորհավորում է տոնական օրերին և ծննդյան տարեդարձերին՝ անկախ նրանից, որ հրապարակավ ընդդիմանում է նրանց:
Այդ տեսարանը բացահայտում է Լեւոն Տեր Պետրոսյանի հանրային հնչեցված գնահատականների ամբողջ էությունը. հրապարակավ՝ պայքար և բաժանում, փակ տիրույթում՝ զանգեր, շնորհավորանքներ, ընկերական ժեստեր։
Էդգար Բաբայան
Թիվ 1 Մեդիա-ի հիմնադիր
