Խոսքն ուղղված էր Գարեգին Բ-ին, ոչ թե Եկեղեցուն

Վերջին օրերի ամենաքննարկվող թեման՝ վարչապետ Փաշինյանի՝ Ամենայն հայոց կաթողիկոս Գարեգին Բ-ի հասցեին հնչեցրած քննադատությունն է։ Բայց հանրային դիսկուրսում մի վտանգավոր միտում կա՝ ոչ ոք այլեւս չի տարբերում անձի քննադատությունն ամբողջ Եկեղեցու դեմ հարձակումից։

Խոսքն ուղղված էր Գարեգին Բ-ին, ոչ թե Եկեղեցուն

Վարչապետի ելույթներում հստակ նշված էր. խոսքը վերաբերում է անձամբ կաթողիկոսին՝ որպես բարձր  եկեղեցականի, ում, ըստ վարչապետի, մեղադրում են սեռական ապրելակերպի վերաբերյալ կանոնների խախտման մեջ։ Այսինքն՝ քննադատությունն ուղված է կոնկրետ անձի վարքագծին, ոչ թե ինստիտուցիոնալ կառույցին՝ Եկեղեցուն։

Բայց ի՞նչ արձագանք տեսանք։ Դատողության փոխարեն՝ տեսանք զգայական ելույթներ։ Քաղաքական, հասարակական և հոգևոր շրջանակներում սկսեցին աղմկել՝ կարծես վարչապետը հայտարարություն էր արել ընդդեմ ամբողջ հավատքի։

Ով խուսափում է այս տարանջատումից՝ բացահայտ շահախնդիր է

Քաղաքական դաշտի լակմուսի թուղթն այսօր հենց սա է. ով չի ցանկանում տեսնել անձի և ինստիտուտի քննադատության տարբերությունը՝ նա բացահայտ շահախնդիր է, քաղաքական վաշխառու, ում համար կարևոր է ոչ թե ճշմարտությունը, այլ իր հաշվարկը։

Եթե նախկինների պարագայում առճակատումն ու քննադատությունը դեռ կարելի է դիտարկել որպես քաղաքական դիմակայություն՝, ապա Լևոն Տեր-Պետրոսյանի արձագանքը՝ պացիֆիզմի, գիտակրթական մտածողության, արժանապատվության կրող մարդու կողմից, զարմացրեց, ավելի ճիշտ՝ հիասթափեցրեց։

Նրա միանալը այս ակնհայտ, խոցելի  թեմային՝   բացահայտ մանիպուլացնող  մեջբերումներով, համեմատություններով, գնահատականներով, մի բանի մասին է խոսում՝, անցյալի չմարսված նեղացվածության  ու վերջին քաղաքական շանսի  կապիտալիզացիայի փորձի։

Եվ այնուամենայնիվ, բոլորը շրջանցում են թիվ 1 հարցը

Ճշմարտությունը երբեմն կարող է ցավեցնել, բայց լռությունը՝ խեղդել։

Թիվ 1 Մեդիա -ի հիմնադիր  Էդգար Բաբայան