Հայաստանի ԳԽ և Արցախի ԱԺ նախկին պատգամավոր Վահրամ Աթանեսյանը «Ֆեյսբուքի» իր էջում գրել է.
Հայաստանի քաղաքացին, բռնատեղահանված արցախցին պետք է իմանա ճշմարտությունը. 1994 թվականի մայիսի 5-ին Բիշքեկում,- երեւի ոչ պատահական էր հենց թուրքական երկրի մայրաքաղաքն ընտրվել,- Հայաստանի Գերագույն խորհրդի նախագահ Բաբկեն Արարքցյանը եւ ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի նախագահի պաշտոնակատար Կարեն Բաբուրյանը ստորագրել են «Արձանագրություն», որտեղ սեւով-սպիտակին գրված է, որ Լեռնային Ղարաբաղում պետք է հրադադար հաստատվի, որպեսզի կատարվեն ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի 1993 թվականի ապրիլ-նոյեմբեր ամիսներին ընդունած չորս բանաձեւերի պահանջները:
Իսկ այդ բանաձեւերը պահանջում են հայկական զինված ուժերը դուրս բերել «Ադրբեջանական Հանրապետության Քելբաջարի, Աղդամի, Ֆիզուլու, Ջեբրայիլի, Զանգելանի եւ Կուբաթլուի շրջաններից»: Ոչ մի խոսք այն մասին, որ դա պետք է արվի ԼՂ անկախության, Հայաստանին միավորվելու կամ որեւէ այլ կարգավիճակի դիմաց, այդ փաստաթղթում չկա:
Երեք տարի բանակցություններն ընթացել են այդ տրամաբանությամբ, որ 1994 թվականի դեկտեմբերին պաշտոնապես հաստատել է ԵԱՀԿ Բուդապեշտի գագաթաժողովը: Հայաստանում 1998 թվականի փետրվարյան հեղաշրջումը կասեցրել է միջազգայնորեն աջակցվող գործընթացը, որ ենթադրում էր երկու փուլ՝ զինված հակամարտությանը, այսինքն՝ ղարաբաղյան պատերազմին վերջ տալու եռակողմ՝ Ադրբեջան- Լեռնային Ղարաբաղ-Հայաստան քաղաքական պայմանագրի ստորագրում եւ նույն ձեւաչափով ու ԵԱՀԿ հովանու ներքո ԼՂ վերջնական կարգավիճակի որոշում:
Միջազգային ի՞նչ աջակցություն պետք է ունենար մի երկիր, որ ՄԱԿ-ի ԱԽ չորս բանաձեւերի պահանջներն առանց որեւէ նախապայմանի կատարելու մասին իր պարտավորությունից հրաժարվելու համար օրինավոր ընտրված նախագահին հրաժարական է պարտադրում եւ ինքնասունցվում երազանքով, որ ինչ-որ ժամանակ, ինչ-որ ուժերի օգնությամբ հնարավոր է Ադրբեջանին պարտադրել, որ ճանաչի ազատ, անկախ եւ միացյալ Հայաստանը՝ 42 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքով:
Հ.Գ. Սա ֆորմալ-հրապարակային պատմության արձանագրում է: Խորքում ինչ գաղտնի պայմանավորվածություններ, գործարքներ, ներքին ու արտաքին խարդավանքներ են՝ մենք չգիտենք եւ, երեւի, գոնե մեր սերունդը չի իմանա:
