Լրագրող Թաթուլ Հակոբյանը գրել է.
Թարմ ուղեղով՝ դառը սուրճի հետ
Շատ եմ ուզում, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հաջողություններ ունենա, որովհետև.
ա/ չունեմ քաղաքական օրակարգ, անգամ ձգտում չունեմ դառնալ գյուղապետ կամ ավագանու անդամ, հետևաբար, նրա ձախողումը քաղաքական իմաստով ինձ ոչինչ չի տալու,
բ/ ամենակարևորը՝ վարչապետի հաջողությունը Հայաստանի հաջողությունն է , այսինքն՝ իմ հաջողությունն է, ով միակ հայրենիքը պատկերացնում է Հայաստանը,
գ/ առանց այն էլ Փաշինյանի ժամանակաշրջանում Հայաստանում տեղի են ունեցել խոշորագույն աղետներ, նաև հենց իր մեղքով՝ հազարավոր զոհեր, խեղված ճակատագրեր, Արցախի կորուստ և հայաթափություն, հետևաբար՝ գոնե 2023-ի արհավիրքից հետո ունենանք հաջողություններ:
Բայց ինչպես 2018-2020-ին Փաշինյանը արտաքին քաղաքականության մեջ գործեց ճակատագրական սխալներ, նույնը վարչապետն անում է այսօր ներքին քաղաքականության մեջ:
Նրա մոլեռանդ կուսակիցներն ու համակիրները ծափահարում են վարչապետ ամեն քայլ, բնականաբար չմտածելով այդ մասին, կարևորը ծափահարելն է և կույր հավատարմությունը:
Մենք, որ նրա կողքին չենք, բայց Հայաստանը համարում ենք մեր տունը, պետք է անդադար հորդորենք Փաշինյանին հետ կանգնել արկածախնդրություններից և չհաշվարկված քայլերից:
Դրանցից մեկը Մայր Աթոռի դեմ նրա հրահրած արշավն է:
Խոսքն այստեղ Գարեգին Բ Ամենայն Հայոց կաթողիկոսին պաշտպանելու մասին չէ:
Փաշինյանը գնում է մի արկածախնդրության, որ կարող է պառակտել Հայոց եկեղեցին ու նրա ավանդույթները:
Վարչապետի՝ Մայր Աթոռը պաշարելու մտադրությունը մնալու է ամոթ ու խարան, անկախ նրանից Գարեգին Բ-ն դուստր ունի կամ ոչ:
Այդ արկածախնդրությունից հետ կանգնելը չի ընկալվելու թուլության նշան, այլ՝ իմաստության:
