Փողով մարդ սպանելը չի ավարտվում փառքով։
Ուկրաինայում ընթացող պատերազմում սպանվել է «Արբատ» անվանումը կրող հայկական գումարտակի հրամանատարը՝ Այկ «Աբրեկ» Գասպարյանը, որը կռվում էր Ռուսաստանի կողմից։ Այդ մասին հայտնել է Դոնեցկի մարզի օկուպացված Գորլովկա քաղաքի վարչակազմի ղեկավար Իվան Պրիխոդկո-ն։
Ըստ նրա հաղորդման՝ Գասպարյանը մահացել է փետրվարի 9-ին՝ «մարտական առաջադրանք կատարելիս»։ Այլ մանրամասներ չեն ներկայացվել։ Մահվան պահին նա 34 տարեկան էր։
Սակայն սա պարզապես «զոհվելու» հերթական լուրը չէ։
Սա վերջակետ է մի կենսագրության, որը կառուցվել էր բռնության, վարձկանության և օտար պատերազմի մեջ գումար աշխատելու վրա։
Ինչպես պարզել է «Մեդիազոնա»-ն, 2022 թվականի օգոստոսին Գասպարյանը հավաքագրվել է ռազմաճակատ՝ որպես վարձկան ՉՎԿ Վագներ-ի կազմում։ Այդ պահին նա պատիժ էր կրում Ռյազանի մարզի թիվ 5 ուղղիչ գաղութում՝ զինված կողոպուտի համար։ Պատժից՝ դեպի պատերազմ, բանտից՝ դեպի մարդկանց սպանելու «պայմանագիր»։
Վեց ամիս անց նա վերագրանցել է պայմանագիրը և դարձել «Արբատ» գումարտակի հրամանատար։ Մի գումարտակ, որը գործել է օկուպացված տարածքներում և մասնակցել է ռազմական գործողությունների՝ հանուն վարձատրության։
2023 թվականին Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտին-ը նրան պարգևատրել է «Արիության համար» մեդալով։ Մեդալ՝ օտար հողի վրա իրականացված բռնության համար։
«Արբատ» կամավորական գումարտակը ստեղծել է Գորլովկայից գործարար և քրեական հեղինակություն Արմեն Սարգսյան-ը, որը 2025 թվականի փետրվարին մահացել է Մոսկվայում՝ «Алые паруса» բնակելի համալիրում տեղի ունեցած պայթյունի հետևանքով։
Այս մահը ողբերգություն չէ և հերոսություն չէ։
Սա պատիժ է՝
այն հարյուրավոր հայերի առաջ, որոնց անունից նա իրավունք չուներ կրակելու,
և այն անմեղ ուկրաինացիների առաջ, որոնց դեմ կռվում էր իր ղեկավարած բրիգադը՝ փողի դիմաց։
Եղբայրասպան պատերազմին մասնակցելը որպես վարձկան, չի կարող արդարացվել ոչ աղքատությամբ, ոչ «հրամանով», ոչ էլ կեղծ հայրենասիրական կարգախոսներով։
Ով ընտրում է սպանել հանուն գումարի՝ ընդունում է նաև դրա ավարտը։
Պատերազմը միշտ հաշիվ է պահանջում։
Երբեմն՝ ուշ,
բայց երբեք՝ անպատիժ։
Աղբյուր՝ «Մեդիազոնա»։
