Ոչ մի ծայրահեղություն երբեք որեւէ լավ բանի չի հասցրել: Հասարակական եւ անձնական կյանքի ոլորտներում ամենաճիշտ մոտեցումն է, իմ կարծիքով, պահպանել բալանսը, հավասարակշռությունը: Ընդհանուր առմամբ ընդունել հեղափոխությունը, բայց այդ նույն հեղափոխությունը չդարձնել ցանկացած այլախոհություն մերժող պետական կրոն, որի «մաքրությունը» ստուգվում է իշխանության կողմից նշանակված «հավատաքննիչների» կողմից: Անկախ նյութական վաստակից, ապրել համեստ, առանց ավելորդ ճոխությունների, բայց չդառնալ մոլեռանդ ճգնավոր, քանի որ ճգնավորությունն էլ, ի վերջո, նույնպես կարող է անհամեստության եւ ցուցամոլության դրսեւորում լինել: Պարբերաբար լվանալ ձեռքերը, բայց չդառնալ մտասեւեռված մաքրամոլ, որն իր չափազանցված պահանջներով փչացնում է իր սեփական եւ իր մերձավորների կյանքը:
Ամբողջական հոդվածը՝ https://www.aravot.am/2020/03/07/1098482/
