Հետաքրքիր ժամանակներ ենք ապրում՝ համավարակ, եռացող քաղաքական կյանք, օլիգարխիայի ցավոտ, բայց անհրաժեշտ ապամոնտաժում, նախկին ռեժիմի դեմ հարուցված տասնյակ քրեական գործեր, համառ դիմադրություն և Սահմանադրական փոփոխություններ։ Պայթունավտանգ իրավիճակ, որ ամեն վայրկյան կարող է մեծ անակնկալներ մատուցել։
Դիցուք՝ անորոշության փուլում ենք և վճռականության գեթ փոքր պակասի դեպքում կունենանք հետընթաց նախանշված հեղափոխական օրակարգից և այդքան փայփայած նոր Հայաստան ստեղծելու երազանքից։ Ու, թեև, վերջին շնչում խռխռացող նախկին ռեժիմը մոբիլիզացրել է բոլոր ուժերը և պայքարում է բարոյականության սահմանները հատող բոլոր միջոցներով, պետք է սկսածը հասցնել տրամաբանական ավարտին և չտրվել հրահրվող սադրանքներին։
Անշուշտ, սկսածը ցանկալի ավարտին հասցնելու համար հասարակությունն առավել քան երբևէ պետք է միասնական լինի դժվարին ճանապարհը հաղթահարելու հաստատակամության մեջ։ Իսկ համախմբվելու և կառավարությանը սատարելու գործում հանրությունը պետք է պատասխանի երկու պարզ հարցի՝ ովքե՞ր են իշխանությունների դեմ պայքարող, իբր երկրի դարդով «մտահոգվածները», և ի՞նչի համար են պայքարում։
Պատասխաներն ակնհայտ են՝ 30 տարի հային ունեզրկած, ապօրինի հարստացած, երկիրը «մեջմեջ» արած, բյուջեն գրպանած «հայրենասերները», որ կառավարական լծակները ծառայեցնում էին միայն յուրայինների համար, իսկ այսօր տարբեր ամբիոններից վկայակոչում են քաղհալածյալի իրենց կարգավիճակն ու իշխանությունների «քաղաքական անմեղսունակությունը», որ լծվել են իրենց հարստահարելու գործին։ Զարմանալու բան էլ չկա, որ կատաղի պայքարում են «ընդդիմադիրները», հատկապես «Ապօրինի ծագում ունեցող գույքի բռնագանձման մասին» օրենքի ընդունումից հետո «մտահոգվելու» շատ բան կա՝ բարեկեցությունից ու շքեղություններից հրաժարվելն անասելի դժվար է։ Հայտնի բան է՝ ավելի լավ է չաղ ու բախտավոր, քան աղքատ ու սոված։
