Հայաստանում չկա արցախյան հարցի ռազմավարական գնահատում և չափում, դրված խնդիրներն ու մոտեցումները իրավիճակային են, չեն պարունակում կոնցեպտուալ մոտեցումներ, տեղավորված լինելով պետական զարգացման ընդհանուր ռազմավարության շրջանակում: Նաև այդ պատճառով է, որ Հայաստանը ապրել է իր շուրջ հասունացող մարտահրավերներին անհամարժեք ընթացքով, ու դրա պատճառը եղել է ոչ միայն «էլիտաների» անհամարժեքությունը, մտածողությունը, ոչ բավարար արժեհամակարգը, նյութապաշտությունն ու անհագ ախորժակը, այլ ընդհանրապես հանրային-քաղաքական օրգանիզմի անկենսունակությունը:
Ի վերջո, արցախյան հարցի շուրջ մշտական քաղաքական դիսկուրսը պետք է լիներ հենց այդ անհամարժեք «էլիտաներին» զսպող, սթափության գոնե նվազագույն մակարդակի բերող հանգամանք, ինչը բացակայել է: Իհարկե հերթական անգամ հարկ է նկատել, որ այդ դիսկուրսը չեզոքացվել է հենց «էլիտայի» կամքով, հենց ավելորդ պատասխանատվության տակ չհայտնվելու համար, արցախյան հարցը ներսում և դրսում ըստ հայեցողության օգտագործելու համար: Նույն այդ տրամաբանությանն էլ իրենց հերթին տրվել են ժամանակի ընդդիմադիր «էլիտաները»: Հետևանքը եղել է այն, որ ձևավորվել է տոտալ անպատասխանատվություն:
