Եթե Ցյուրիխյան պրոցեսն այլ վերջաբան ունենար, շատ մեծ հավանականությամբ` Ապրիլյան և 44֊օրյա պատերազմը տեղի չէին ունենա

Թիվ 1 Ստուդիա | ԱՐՏԱՇԵՍ ԽԱԼԱԹՅԱՆ

• Բոլոր հարցերը` միատեղ և միաժամանակ հնարավոր չէ կարգավորել, բնականաբար, մենք ունենք մեր ազգային շահերով պայմանավորված կարմիր գծեր, բայց հայ֊թուրքական հարաբերություններում սառույցի կոտրվելը, և թեկուզ, փոքր առաջընթաց գրանցելը, գոնե, երկխոսության սկզբնավորման իմաստով` Հայաստանի համար անհրաժեշտություն է, և սա, բնավ, թուլության օրակարգ չի կարող դիտարկվել։
• Հայաստանը, բնականաբար, իր աշխարհագրական դիրքով ունի որոշակի արժեք տարածաշրջանի բոլոր հիմնական խաղացողների համար, այդ թվում` նաև Թուրքիայի համար, և Թուրքիան ևս կարևորում է Հայաստանի հետ հարաբերությունների վերբեռնումը։
• Այստեղ, գուցե շատ կարևոր ոչ պոպուլյար բան ասեմ, բայց 2009֊2010 թվականներին սկզբնավորված և իր հանգուցալուծմանը հասած Ցյուրիխյան պրոցեսը, եթե այլ վերջաբան ունենար, ապա շատ մեծ հավանականությամբ 2016 թվականի Ապրիլյան քառօրյա պատերազմը և 2020 թվականի 44֊օրյա պատերազմը տեղի չէին ունենա։
• Սահմանադրական դատարանի և Վճռաբեկ դատարանի միավորմամբ, ես կարծում եմ` հնարավորություն կառաջանա զրոյից ձևավորել այլ դատական նոր մարմինը` Գերագույն դատարանը, դրանով իսկ կլուծվի բարձրագույն օղակներում դատավորների զտման հարցը։