Հայկ Մարությանի պաշտոնավարումն արդեն անցյալում է․ բայց քաղաքական դեմքերի գործունեության հանրային գնահատականը մնում է միշտ՝ ժամանակի հետ մաքրվելով էմոցիոնալ որակումներից՝ դառնալով ավելի օբյեկտիվ։
Ո՞վ էր Հայկ Մարությանը՝ քաղաքապետ դառնալուց առաջ․ հայտնի դերասան, ով միացել էր հեղափոխական շարժմանը՝ դառնալով հեղափոխական թիմի անդամ, և որպես այդ թիմի անդամ էլ կիսեց և վայելեց հաղթած հեղափոխոխականի փառքը, և Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ իշխանության ղեկավարի կողմից նշանակվեց իշխող քաղաքական ուժի քաղաքապետի թեկնածու։ Ընդ որում՝ Հայկ Մարությանին քաղաքապետ առաջադրելու որոշմամբ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը ստացավ առաջին խոշոր քննադատական ալիքը՝ հանրային արձագանքներում արտահայտեցին խորը վերապահումներ՝ կապված Մարությանի՝ քաղաքականության հետ նախկինում որևէ աղերսներ չունենալու, և մայրաքաղաքի ղեկավարումը չհաջողելու մտահոգություններ։
Արձանագրենք, որ ցանկացած քննադատություն ինչ-որ չափով հարված է իշխանության համար, ուստի անկհայտ է, որ իշխանությունն առաջնորդող քաղաքական թիմը վերցրեց իր վրա այդ հարվածը՝ հավատալով, որ Մարությանն իր գործունեությամբ, և թիմին ու գաղափարներին նվիրվածությամբ՝ կարդարացնի այդ որոշումը։
Հետհեղափոխական առաջին՝ էյֆորիկ ընտրություններից հետո 80% և ավել հաղթանակի դափնիներն իր վրա վերցրած քաղաքապետը հաղթողների թիմակից դառնալիս պետք է որ հաշվարկած լիներ, որ քաղաքական ճանապարհ անցնելն առաջին հերթին պատասխանատվություն է, ընդ որում՝ ոչ միշտ միակարծիք, և ոչ միշտ անսխալ։
Բայց՝ հեղափոխական իշխանության համար ամենաբարդ ժամանակաշրջանում, երբ երկիրը ցնցվում էր հետպատերազմական կոլափսի մեջ, երբ վտանգված էին պետականությունն ու երկրի ինքնիշխանությունը, հեղափոխական իշխանական թիմը ստեղծված իրավիճակը հաղթահարելու հարցում պետք է հենվեր իր ամենավստահելի դեմքերի վրա, որոնցից մեկն էլ օբյեկտիվորեն պետք է լիներ մայրաքաղաքի քաղաքապետը։
Բայց այսօր պարզվում է, որ քաղաքապետը, չվերցնելով թիմի հետ քաղաքական պատասխանատվություն կրելու իր պարտավորությունը, ավելին՝ կուսակցությունից դուրս գալու դիմում է ներկայացնում․ ընդ որում՝ հատկանշական է, որ դա անում է դեկտեմբերի 7-ին, այն օրը, երբ ԱԺ փոխնախագահը կյանքի համար պայքարում է հիվանդանոցում՝ մահափորձից հետո, երբ երկրի առաջին դեմքին վերջնաժամկետ է ներկայացված, և փողոցն ու հրապարակը խաղարկում են այն հայտնի շրջանակները, որոնց դեմ պայքարելով և մերժելով էր հաղթել հեղափոխությունը։
«Խորտակվող» նավից փախչելն առնետավազք չէ՞․ ի՞նչ է այդ դեպքում։ Ի՞նչ հաշվարկ է անում քաղաքական գործիչը՝ լքելով իր թիմակիցներին՝ կարծելով, որ իշխանության հեղինակության անկումն անդառնալի է՝ իր ուսերից թափ տալով սխալական լինելու հավանականությունը։
Այսօր այդ դիմումից անցել է մոտ մեկ տարի, և այն քաղաքական ուժը, որից հարվածների պահին հրաժարվեց քաղաքապետը, վերահաստատված մանդատով կրկին կրում է ժողովրդական իշխանության դրոշը, և քաղաքական որոշմամբ հեռացնում է իր արժեքներից և թիմից դուրս մնացած քաղաքապետին։
Քաղաքական հանգրվաններ փոխելն ամենալավը գնահատում է ժողովուրդը։ Կատարվելիք քաղաքական իրադարձություններն ավելի կբացահայտեն խաղաքարտերը, որից հետո արդեն նախկին քաղաքապետ Հայկ Մարությանը հանրային գնահատականից հաստատ չի խուսափի։
