«Ուկրաինայի վրա հարձակման բարոյական, արժեհամակարգային, քաղաքակրթական ասպեկտների առումով մեկնաբանությունները թերեւս ավելորդ են: Ընդհանրապես, դրանք ավելորդ են ցանկացած պատերազմի նախաձեռնության առումով, ում դեմ էլ նախաձեռնվի ռազմական ագրեսիան:
Դրանից այն կողմ, կա խնդրի քաղաքական կողմը եւ այստեղ արդեն իհարկե ոչինչ միարժեք չէ: Սա աշխարհաքաղաքական ազդեցության համար պայքարում թե առաջին, թե ցավոք սրտի վերջին պատերազմը չէ: Որն է այս պատերազմում Պուտինի նպատակը, նրանից եւ մեկ-երկու մերձավորից բացի առավելագույնս հայտնի է թերեւս միայն ամերիկյան հետախուզությանը: Սա առանց կատակի: Անկասկած է, որ այս պատերազմում առկա են ոչ միայն «Պուտինի նպատակներ»:
Այդպիսի պատերազմը, ինչպես հեղափոխությունը, իրականություն են դառնում միայն բազմաթիվ նպատակների եւ շահերի «համադրվածության կրիտիկական աստիճանի» պայմաններում: Այլ հարց է, թե ում կամ որ նպատակը ինչքանով է իրականանում: Եթե Պուտինին հաջողվեց լուծել այն խնդիրները, որ դրել է իր առաջ, ապա մեծ հավանականությամբ նա եւ թիմի այսպես ասած որոշակի մասն ինչ որ ձեւով 2024 թվականին կամ դրան ընդառաջ կհեռանա՝ ռուսական հանրության համար այսպես ասած «փառքով»: Այդ հեռացումը անհրաժեշտ կլինի Արեւմուտքի հետ ՌԴ հարաբերությունը լիցքաթափելու գործընթացի համար, քանի որ այս քայլը բնականաբար հանգեցնելու է անասելի բարձր հակադրության:
Իսկ Ռուսաստանը չի կարող երկարատեւ ռազմավարական գոյություն պահպանել առանց Արեւմուտքի հետ հարաբերության: Նրա հեռացումը կարող է դառնալ միջոց, երբ Ռուսաստանը «հետ չի քաշվի» Պուտինի հաստատած ստատուս-քվոյից, բայց կգտնվի Արեւմուտքի հետ երկխոսության եզր՝ այսպես ասած նոր «պերեստրոյկայի» տրամաբանությամբ:Սա իհարկե հնարավոր վարկած:Իսկ պատերազմը բոլոր ժամանակներում լինելով քաղաքականության գործիք, բոլոր դեպքերում սարսափելի ու վայրենի երեւույթ է, առնվազն որովհետեւ աշխարհում կան երեխաներ»,- գրել է քաղաքական մեկնաբան Հակոբ Բադալյանը։
