Արևելքի մեր հարևան պետության միջազգային հանցագործ բռնապետի ամբողջ խոսքը ցուցմունք է իր դեմ՝ թե՛ իրավաբանական, թե՛ հոգեբանական տեսանկյունից։
ԻՐԱՎԱԲԱՆԱԿԱՆ առումով պետք է արձանագրել, որ նա հայտարարում է՝
պատերազմը սկսել է, իսկ ընթացիկ ու առաջիկա զինված բախումները հրահրել և իրականացնելու է ինքը (իր գլխավորությամբ) ֊ (ագրեսիա հանցագործություն),
հայերի էթնիկ զտումներ իրականացրել է ինքը (իր գլխավորությամբ) ֊ (մարդկության դեմ ուղղված հանցագործություն),
հայ զինվորներին ու քաղաքացիական բնակչությանը խոշտանգել է ինքը (իր գլխավորությամբ) ֊ (պատերազմական հանցագործություններ),
հայերի հետքը Արցախից, հետո Հայաստանից մաքրելու է ինքը (իր գլխավորությամբ) ֊ (ցեղասպանուություն)
և այլն։
Այստեղ ուշագրավ է այն պետությունների վարքագիծը, որոնք ծափահարում և շնորհավորում են հանցագործին։ Մի տեղ գրենք՝ չմոռանանք։
ՀՈԳԵԲԱՆԱԿԱՆ առումով ևս կարևոր ցուցմունք է, քանի որ այս հանցագործն անընդատ ցիտում է, որ չի վախենում Հայաստանից, հայերից և նրանց օգնողներից։
Իսկ բոլոր հոգեբանները գիտեն, որ չվախենալու մասին անընդհատ խոսում են նրանք, ովքեր սարսափում են, հատկապես, եթե դու հանցագործ ես, գիտես, թե ինչ դաս է տվել քեզ հայ զինվորը, և ինչպիսի դաս պիտի ստանաս ոչ հեռավոր ապագայում նույն հայ զինվորի կողմից, ինչպես նաև գիտակցում ես, թե որքան հայ մարդ է երդվել ինքն իրեն ու հրաժարվել սեփական-անձնական կյանքից՝ հանուն հայ ազգի արժանապատվության վերականգնման:
Մնում է՝ շատ շուտ չսատկես, որ կիսատ մնացած դաստիարակությունդ ավարտին հասցվի…,- գրել է իրավաբան Տարոն Սիմոնյանը։
