«Լրագրողներն առանց սահմանների» միջազգային կազմակերպության տարածած տեղեկատվության համաձայն՝ հոկտեմբերի 26-ին, Վրաստանի խորհրդարանական ընտրությունների քվեարկության օրով ռուսաստանցի քաղտեխնոլոգ Ալեքսանդր Մալկեւիչը գտնվել է Թբիլիսիում:
Այդ անձնավորության մասին տեղեկությունները սուղ են:
Հայտնի է, որ նա եղել է «Վագներ» մասնավոր զինված խմբավորման հիմնադիր Եվգենի Պրիգոժոնի մերձավոր շրջապատի անձ, իսկ ներկայումս քաղտեխնոլոգիական, տեղեկատվա-քարոզչական եւ կիբեր-պատերազմի ծրագրեր է իրականացնում Դոնբասում, Ռուսաստանի վերահսկողության տակ գտնվող ուկրաինական այլ տարածքներում:
«Լրագրողներն առանց սահմանների» կազմակերպության «վստահություն ներշնչող տեղեկացվածությամբ»՝ Մալկեւիչն «ազդեցություն ունի հետխորհրդային տարածքի ռուսամետ քաղաքական շրջանակների վրա, ինչպես նաեւ համագործակցում է Մերձավոր Արեւելքի եւ Հյուսիսային Աֆրիկայի մի շարք երկրների մեդիա-կառույցների հետ, որպես Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության քարոզիչ եւ աշխարհաքաղաքական շահերի տեղեկատվական լոբբիստ»:
Մալկեւիչը հայտնվել է ԱՄՆ պատկան կառույցների ուշադրության կենտրոնում:
Նա կասկածվում է ԱՄՆ նախագահական ընտրություններին միջամտելու եւ ազդեցության գործակալների ցանց ստեղծելու մեջ:
Միացյալ Նահանգների կառավարությունը Մալկեւիչի նկատմամբ քրեական գործ է հարուցել եւ միջազգային հետախուզում հայտարարել: Վաշինգտոնը տասը միլիոն դոլար պարգեւաավճար է խոստացել Մալկեւիչի գտնվելու վայրը բացահայտելու դիմաց:
Հնարավոր է, իհարկե, որ «Լրագրողներն առանց սահմանի» կազմակերպությունը չստուգված, չհիմնավորված տեղեկատվություն է տարածել եւ հետապնդել է Վրաստանի իշխանությունների նկատմամբ ԱՄՆ-ում հավելյալ կասկածամտություն սերմանելու կամ Վաշինգտոնի խոստացած պարգեւավճարն ստանալու նպատակ:
Կարեւորն այս դեպքում քաղտեխնոլոգիական, տեղեկատվա-քարոզչական պատերազմի երեւույթին է, կարելի է վստահաբար ասել՝ ֆենոմենը, որ մեր ժամանակներում գրեթե նույնական է, ինչ որեւէ երկրի ռազմական եւ տնտեսական հզորությունը:
Այս առումով ի՞նչ վիճակ է Հայաստանում, ովքե՞ր են գործում, ի՞նչ նպատակներ են հետապնդում, ու՞մ շահերն են սպասարկում, մենք կիբեր-պատերազմի, քաղտեխնոլոգիական ագրեսիայի, տեղեկատվա-քարոզչական մանիպուլյացիաների նկատմամբ որքանո՞վ ենք դիմադրողունակ: Այդ դեռ բավարար չէ, ժամանակակից աշխարհում պետք է կարողանալ նախաձեռնողական լինել:
Քննարկվու՞մ են այս խնդիրներն, ասենք, Անվտանգության խորհրդի կամ խորհրդարանի պրոֆիլային հանձնաժողովների մակարդակով, ի՞նչ կարգավիճակ ունենա Երեւանում գործող «ուղեղային կենտրոնները» եւ ո՞րն է նրանց ու պատկան մարմինների համագործակցության սահմանը:
Հնարավո՞ր է ձեւավորել տեղեկատվա-քարոզչական մրցունակ ռեսուրսներ, որ կկարողանան ճեղքել միջազգային հարթակներ եւ գեներացնել բացառապես հայաստանյան նարատիվներ, նախագծեր:
Թե չէ հայաստանյան լրատվական միջավայրը հիշեցնում է, ղարաբաղցու ասած՝ «թոնրատան զրույց». գերիշխում է կենցաղային լրատվությունը, քաղաքական մանիպուլյացիան եւ քաղաքագիտական «արտապատճենումը»:
Դա լուրջ թերացում է, որ թույլ չի տալիս, որ ձեւավորվի ինքնուրույն, ինքնակա եւ ինքնաբավ հանրային ճանաչողականություն կամ, ինչպես ընդունված է ասել՝ պետական մտածողություն: Այդ պատճառով էլ մենք հանրայնորեն ենթարկվում ենք քաղաքական «տարափոխիկ հիվանդությունների»: Ընդ որում, դա նաեւ «սեզոնային է»:
Թիվ 1 սյունակ, Վահրամ Աթանեսյան
