«Հանուն Հանրապետության» կուսակցության նախագահ Արման Բաբաջանյանը գրել է.
«Ռուբեն Վարդանյանի ուղերձը Բաքվի բանտից պահանջում է զգուշավոր և խորքային վերլուծություն։ Նրա խոսքերը ոչ միայն անձնական իրավիճակի նկարագիր են, այլև սառը և իրատեսական արձանագրում՝ թե՛ Ադրբեջանի գործողությունների բնույթի, թե՛ հայկական կողմի ներկայիս դիրքի վերաբերյալ։
Վարդանյանը շեշտում է, որ այս գործընթացը վեր է իր անձից, և իրականում դատվում են ոչ թե միայն ինքը և մյուս հայ գերիները, այլ ամբողջ հայ ժողովուրդը։ Նրա խոսքերը բացահայտում են ադրբեջանական իշխանության նպատակները՝ հայերին վախի, նվաստացման և քաղաքական շանտաժի միջոցով ստիպել ընդունել իր պահանջները։ Սա հիշեցնում է պատմական շինծու դատավարությունները, որտեղ անձինք դառնում էին քաղաքական խաղերի գործիքներ՝ ծառայելով մեծ նպատակներին։ Բաքուն իր այս քայլերով ոչ թե արդարադատություն է հաստատում, այլ ստեղծում է քաղաքական թատերականություն, որի նպատակն է վերահսկողություն սահմանել ոչ միայն արցախահայության, այլև ողջ հայության նկատմամբ։
Վարդանյանի պահանջը արդար դատավարության վերաբերյալ իրականում Ադրբեջանի համար քաղաքական թակարդ է։ Եթե Բաքուն համաձայնի բաց, հրապարակային և միջազգային վերահսկողության տակ գտնվող դատավարությանը, ապա կբացահայտվի իր իսկ կեղծիքը։ Եթե մերժի, ապա այդ մերժումը կդառնա միջազգային հանրության աչքում իր մեղավորության հաստատում։ Սա խելացի և հեռատես քայլ է, որը Վարդանյանը ներկայացնում է ոչ թե իր անձի, այլ ամբողջ հայ ժողովրդի իրավունքի պաշտպանության համար։
Հայաստանի քաղաքական ղեկավարությունը և դիվանագիտական կորպուսը պետք է օգտագործեն այս ուղերձը որպես գործիք՝ միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների և հումանիտար իրավունքի խախտումները աշխարհին ներկայացնելու համար։ Անհրաժեշտ է անհապաղ դիմել ՄԻԵԴ, ՄԱԿ-ի Մարդու իրավունքների խորհուրդ և այլ միջազգային կառույցներ՝ ապահովելու գերիների իրավունքների պաշտպանությունը և դատավարությունների թափանցիկությունը։
Սփյուռքը պետք է մոբիլիզացվի ոչ միայն որպես աջակցող ուժ, այլև որպես ակտիվ լոբբիստական մեխանիզմ, որը կկարողանա ազդեցություն գործել այն երկրների վրա, որոնք կարող են ճնշում գործադրել Ադրբեջանի վրա։ Պետք է կազմակերպել արշավներ, ցույցեր, նամակներ ուղղել միջազգային կազմակերպություններին և քաղաքական գործիչներին՝ ստիպելով նրանց հրապարակայնորեն դիրքորոշում հայտնել։
Վարդանյանի ուղերձը պահանջում է հայկական հանրությունից և քաղաքական էլիտայից վերադառնալ իրական քաղաքականության դաշտ, որտեղ ամեն քայլը պետք է լինի սառը հաշվարկված, իրատեսական և նպատակային։ Սա ոչ միայն հուզական կոչ է, այլև քաղաքական մարտահրավեր՝ ստիպելու բոլորին հասկանալ, որ ներկայիս իրավիճակում անտարբերությունն ու պասիվությունը հավասարազոր են պարտության։
Վարդանյանի խոսքերը ոչ թե հրաժեշտ են, այլ մարտակոչ։ Սա կոչ է մտածելու, գործելու և միասնականության միջոցով հաղթահարելու ոչ միայն ներկա, այլև գալիք փորձությունները։ Հայ ժողովուրդը պետք է գիտակցի, որ սա միայն մեկ դատավարություն չէ, այլ ավելի մեծ գործընթացի մի մաս, որտեղ վճռվում է ամբողջ ժողովրդի արժանապատվությունը, իրավունքները և ապագան»։
