«Ռեստարտ» ուսանողական-քաղաքացիական նախաձեռնության անդամ Դավիթ Պետրոսյանը գրել է.
Տարիներ շարունակ չկարողանալով ոչ մի էական փոփոխության կատարել բարձրագույն կրթության ոլորտում՝ իշխանություններն առաջ բերեցին «Ակադեմիական քաղաք» նախագիծը, որը ըստ էության շինարարական ծրագիր է եւ ոչ մի աղերս չունի կրթության որակի բարձրացման հետ։
Սա իրական փոփոխություններ անելու կամքի ու կարողության բացակայության հետևանքն էր, որը ոչ միայն մսխեց ռեֆորմների համար հասունացած էներգիան, այլև անորոշ ժամանակով հետաձգեց բարձրագույն կրթության ոլորտի բարեփոխումները։ Այժմ նույն տրամաբանությունն աշխատում է բանակի մասով։
Չկարողանալով հասցեագրել առկա, պատերազմից հետո բազմիցս բարձրաձայնված խնդիրները, ցուցաբերելով բացառիկ համառություն, պահպանելով համակարգի վնասակար «փակվածությունը» և արդյունավետ կերպով վանելով մտահոգ խմբերին՝ առաջ է բերվել օրենք, որը ոչ միայն չի լուծելու առկա խնդիրներն, այլև էլ ավելի է սրելու դրանք։
Օրենքի վնասների մասին շատ է խոսվել, այդ պատճառով կընդգծեմ միայն մեկ հանգամանք։ Այս օրենքն էլ ավելի է խորացնելու երկրում անարդարության մթնոլորտը, էլ ավելի է հանրությանը վանելու պետությունից, և էլ ավելի է թուլացնելու առանց այդ էլ թույլ քաղաքացու ինստիտուտը, որի վրա հենվում է հենց պետությունը։
Ինչքան էլ գումար հավաքվի, որքան էլ բյուջեն լցվի, բանակն այս օրենքից չի շահելու։ Սա հիշեցնում է պատերազմից առաջ այդքան շահարկված բանակի սնունդի «ռեֆորմը», որի գովազդն ուղղակի ամոթ էր առաջացնում։ Ինչպես ցույց տվեց ժամանակը, «լիքը» սեղանները բավարար չեղան թշնամուն զսպելու գործում։
