Նիկոլը իմ վարչապետն է, որովհետև
նա չվախեցավ մտնել դժոխք, երբ բոլորը փախչում էին և չվախեցավ դուրս գալ այնտեղից՝ կանգնելով նույն ժողովրդի առաջ,
որի աչքերի մեջ պետք էր նայել ու ասել՝
սխալվել ենք։ Ես էլ, դուք էլ, բոլորս։
Նա չփախավ վակուումից, չթաքնվեց քաոսի հետևում,
չծնկեց գերտերությունների առաջ,
չվախեցավ ճնշումից, թիրախավորվելուց,
նույնիսկ՝ ֆիզիկապես վերացվելու վտանգից։
Նա մնաց։
Մնաց ու պահեց թիմը, երբ ամեն ինչ քանդվում էր։
Մնաց ու պատասխան տվեց, երբ ամենահեշտը լռելն էր։ Նա իջավ ժողովրդի մեջ ու խոսեց ոչ թե հաղթողի լեզվով, այլ պատասխանատուի։
Ասեց՝ այստեղ ձախողել եմ, բայց այստեղ, այստեղ ու այնտեղ՝ հաջողել եմ։
Եվ դա ասելու համար պետք էր ոչ թե PR, այլ ողնաշար։
Եվ հիմա հարց՝
ինչու՞ է ժողովուրդը երեք անգամ վստահում նույն մարդուն,
եթե ոչ այն պատճառով, որ նրա մեջ տեսնում է իրեն՝ իր սխալներով, իր ցավով, իր ճակատագրով։
Մենք՝ նրա ամենախիստ քննադատներս անգամ,
կարող ենք չընդունել որոշումները, վիճարկել քայլերը,
բայց չենք կարող կասկածել մի բանի՝
նրա ազնվությանը։
Ահա այստեղ է պատասխանը։
Լեգիտիմությունը։
Ոչ փողը, ոչ մեդիան, ոչ դավադրությունները
չկարողացան կոտրել մի բան՝
ժողովրդի տված մանդատը։
Նիկոլը համակարգի ծնունդ չէ։
Նա ժողովրդի ընտրությունն է։
Եվ հենց դա է նրա ուժը։
Եվ հենց դա է նրա ֆենոմենը։
Թիվ 1 մեդիա-ի հիմնադիր ՝ Է. Բաբայան
