Հայաստանի ԳԽ և ԼՂ ԱԺ նախկին պատգամավոր Վահրամ Աթանեսյանը «Ֆեյսբուքի» իր էջում գրել է․
Վերջ տվեք էդ “խազած ձայնապնակը պտտելուն”, որ, իբր, Հայաստանը կարող է ավելի ուժեղ լինել եւ Ադրբեջանին աարժանապատիվ խաղաղություն պարտադրել։ Մեկ անգամ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ ուժային բալանս հաստատվել է 1994թ․-ին։ Այն պետք է կոնվերտացվեր 1997-98-ին՝ ԼՂ կարգավորման փուլային տարբերակով, որ ձախողել են նրանք, ովքեր այսօր Ադրբեջանի հետ նախաստորագրված պայմանագիրը “կապիտուլյացիա” կամ “ոչ արժանապատիվ խաղաղություն” են անվանում։ Ընդ որում, Հայաստան-Ադրբեջան բալանսը ստեղծվել է, քանի որ Թուրքիան հակամարտությանը ուղղակի չի միջամտել կամ նրան միջամտությունից զերծ են պահել ավելի ազդեցիկ ուժերը։ Այդ բալանսը բոլորի աչքի առաջ, այն էլ Հայաստանի ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի եւ Թուրքիայի անմիջական մասնակցությամբ մոտ երկու տասնամյակ խախտվել է եւ այլեւս հնարավոր չէ վերականգնել։ Դա օբյեկտիվ իրողություն է, որի հանդեպ աչք փակել եւ քաղաքացուն դարձյալ “երազխաբության մատնել”՝ կնշանակի Հայաստանը տանել ծանրագույն փորձության։ ՆԱՏՕ-ի անդամ Էստոնիան Ռուսաստանի հետ տարածքային խնդիրներ ունի, բայց նույնիսկ “հովանոցի ներքո գտնվելով”՝ այդ մասին չի հիշում։ Ինչու՞ այս համեմատությունն եմ անում։ Շատ պարզ պատճառով։ Ուժի դիրքից խաղաղության հասնելու խոսույթի առաջին հասցեատերը Թուրքիան է, որ սպառնում է մի գիշեր մտնել Երուսաղեմ եւ հիշեցնում՝ “ինչպես մտանք Ղարաբաղ եւ Սիրիա”։ Հասկանալի՞ է, պարոնայք պաշտոնաթող նախագահներ եւ գեներալներ։ Ձեր պաաշտոնավարման տարիներին Ադրբեջանը առնվազն երեք անգամ կազուս-բելի է ստեղծել։ Ինչու՞ “նետած ձեռնոցը չեք ընդունել” եւ կաապիտուլյացիա չեք պարտադրել։
