«Վարչապետին հարց եմ տվել, որ եթե լինում են ինչ-որ չինովնիկներ, բարձր պաշտոններ զբաղեցնող մարդիկ, որոնց վերաբերյալ մենք ստանում ենք տեղեկատվություն, ինչ ենք անում՝ գալիս եմ ձեզ զեկուցում եմ, թույլտվությունը ստանում եմ, նոր բան եմ անում։ Ասեց՝ ինձ չես զեկուցում, օրենքն ինչ պարտադրում ա, էն անում ես։ Անգամ եթե կլինեն իմ ամենամտերիմ գործընկերները, իմ թիմակիցները։ Գնում եք և գործողություններն անում եք օրենքի տառին համապատասխան։ Վարչապետի մոտեցումը դա է, և մենք էլ, որպես զինվորականներ հատուկ ծառայության, պարտավոր ենք դա կատարել»,– ասել է դեռևս ԱԱԾ տնօրենի պաշտոնը զբաղեցնող Արթուր Վանեցյանը 2018 թվականի մայիսի 19-ին՝ ԶԼՄ ղեկավարների հետ հանդիպման ժամանակ։
Շատ լավ է, որ ժամանակակից տեխնոլոգիաները թույլ են տալիս ակնթարթորեն համադրել անցյալն ու ներկան, և նախկին հայտարարություններին հակադրել նորերը՝ հասկանալու համար քաղաքական գործընթացների գլխապտույտ զարգացումները։
Դիցուք՝ հունիսի 20-ին մեկ այլ ուղերձ հնչեցրեց Վանեցյանը, որով հստակ ձևակերպեց․«Սպառված և ժողովրդի սթափ դատող մեծամասնության վստահությունը մսխած ներկայիս վարչախումբը պետք է հեռանա անցնցում ճանապարհով՝ գիտակցելով, որ անհեռանկար ու վտանգավոր է հասարակության իրական սպասումները նենգափոխել` իբրև թիրախ ընտրված առանձին անձանց քրեական հալածանքներով և աղմկոտ ու ցուցադրական դատավարություններով»։
Այստեղ օբյեկտիվ հարցեր են առաջանում՝ որտե՞ղ է վերջանում ճշմարտությունը և սկսում սուտը, քանզի քաղաքական լուրջ գործոն դառնալու հայտ ներկայացրած Վանեցյանն այս երկու հայտարարություններից մեկում, մեղմ ասած, անկեղծ չէ։ Ինչպիսի՞ «գաղափարական-քաղաքական սկզբունքներ և արժեքներ» են ընկած Վանեցյանի գլխավորած կուսակցության հիմքում։ Արդյո՞ք նման իրարամերժ հայտարարություններով ԱԱԾ նախկին նախկին տնօրենը կասկածի տակ չի դնում «հասարակական շահին» անմնացորդ ծառայելու իր խոստումը. թերևս կարելի է հաստատ ասել՝ արժեզրկվում է այդքան խրոխտ հնչող «պատիվ ունեմ» գեղեցիկ արտահայտությունը։
Քրիստինե Հովսեփյան
