Հեղափոխական իշխանություններին վերագրվող բոլոր «մեղքերի» թվում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում հակառուսական քաղաքականություն վարելու «մեղադրանքը», անգամ երբեմն ականատես ենք լինում, թե ինչպես է հայկական ինքնիշխանությունը ստորադասվում «մեծ եղբայր» Ռուսաստանի շահերին այն ուժերի կողմից, որ այդքան ճամարտակում են հայրենասիրության, ազգային ինքնության պահպանման, սեփական արժեքներն անաղարտ պահելու մասին։
Հնարավոր է, որ սեփական արմատներին հավատարիմ մնալու տակ ոմանք հասկանում են հենց պուտինյան Ռուսաստանին հավատարիմ մնալը։ Իհարկե, նման մոտեցումը չենք բացառում, ավելին՝ հակված ենք մտածել (նկատի ունենալով վերջին իրողությունները՝ հանդիպումներ ՌԴ դեսպանի հետ, նոր ստեղծվող, ՌԴ շահերը սպասարկող ուժեր), որ որոշ քաղաքական միավորներ վերակենդանանալու իրենց շանսը կապում են Ռուսաստանի հետ և ապավինում են հզոր դաշնակցի հովանավորությանը։
Դիցուք՝ Հայաստանի Հանրային հեռուսատընկերությամբ եթեր հեռարձակված՝ Ռուսաստանում անկացված Սահմանադրական հանրաքվեի մասին պատմող ռեպորտաժը (ի դեպ՝ լրագրության բոլոր ստանդարտներին համապատասխան) ընդդիմադիր Ալկեքսեյ Նավալնիի մասնակցությամբ, հարմար առիթ էր իշխանություններին կրկին թիրախավորելու և հակառուսական տրամադրությունները մատնանշելու համար։ Խոսեցին բոլորը՝ արտախորհրդարանական ընդդիմությունը, կաթիլային ընդունող Գագիկ Ծառուկյանը, Ռուսաստանի հայկական համայնքը։ Համահայկական հիստերիային չդիմացավ և միացավ հայտնի «հայասեր» Վլադիմիր Սովոլյովը, որ հանդիմանեց «հայերին ու Հայաստանն ատող» նացիստ Նավալնիին եթեր տրամադրելու համար։
Մեծ աղմուկ այն դեպքում, երբ ռուսական ալիքներով պարբերաբար ՀՀ իշխանությունների մասին ստահոդ տեղեկություններ են տարածվում, իսկ ոմանք պարզապես չարախնդում են և անհամբեր սպասում են դաշնակցի ավելի շոշափելի «պատժիչ գործողություններին»։ Այն դեպքում, երբ Ռուսաստանը փրկում է իր մանկասպան Պերմյակովին, իսկ նախկին իշխանությունների կողմից միայն անզորություն է դրսևորվում։
Ակնհայտ է՝ ռևանշիստների պայքարի գործիքակազմը հատում է բոլոր բարոյական նորմերը, իսկ հակառուսականության մասին հորինված առասպելը եղածներից ամենաարդյունավետն է։
Քրիստինե Հովսեփյան
