Տիգրան Քեոսայանը հակադարձել է Մարգարիտա Սիմոնյանի քննադատներին և ստանձնել պատվախնդիր ամուսնու դերը մի քիչ ուշացած, մի քիչ էլ անհամոզիչ։ Ավելի ճիշտ՝ որպես «հայտնի հայ» ստորագրել է կնոջ հայտարարության տակ՝ փորձելով պահպանել «իսկական» տղամարդու արժանապատվության վերջին փշուրները։
Ակնհայտ է՝ Սիմոնյան-Քեոսայան ամուսնական զույգը, որ միշտ էլ տիրապետել է գրելու ունակությունը թանկով ծախելու արվեստին, սպասում էր հասարակության բացասական արձագանքներին, բայց պատրաստ չէր լողալ քննադատությունների ցեխաջրում, որ ամենաբարեկիրթ մտավորականների կողմից անգամ հնչեց հայհոյախառն և ստիպեց մոռանալ քաղաքակրթության բոլոր սահմանները։
«Ոմանք հայհոյում են ինձ՝ տաղանդի տարբեր մակարդակների դրսևորմամբ, պահանջում են ծեծի ենթարկել կնոջս, շուտ փոխել նրա ազգանունը, նույնիսկ այդ ապուշության օգտին ստորագրահավաք են սկսել ինչ-որ կայքում»,- թվիթերյան իր էջում բողոքել է վիրավորված ամուսինը։
Հատկանշական է, որ «ազնիվ» լրագրողուհու գրչի զոհ դարձած Քեոսայանը վերջինիս դիրքորոշումը արդարացնելու համար մատնանշում է նրա կին լինելու հանգամանքը՝ մեղադրելով հայ տղամարդկանց Մարգարիտային կոպիտ տոնով պատասխանելու մեջ։ Թեպետ նշված տիկնոջ «դաժան և պատկերավոր» ձևակերպումներով և բարոյական բոլոր նորմերից զուրկ հայտարարությունները կարդալիս դժվար է հիշել կանացի հմայքների և նրբանկատության մասին։
Զավեշտալի է, որ Քեոսայանը խոսում է քննադատների տաղանդի տարբեր մակարդակների դրսևորման մասին, բայց կնոջ ուղերձի պաշտպանության համար չի կարողացել դուրս գալ միջակ շոումենի իր բնույթից և դիմել է ամենաէժանագին մանիպուլյացիաների, որոնցով առատ է այսօր համացանցն ու դեղին մամուլը՝ չեն անտեսվել գույնզգույն-երիտասարդ սորոսականները, զոմբիները, կանխատեսվել է «ռուսի աջը չպաչող» հայի մոտալուտ կործանումը։
«Փաշինյանի գիծը՝ ուղղված հայ ազգի՝ որպես մեկ միասնական արյունատար համակարգի ոչնչացմանը, ազգային ինքնության և աշխարհում միակ իրական դաշնակցի կորուստը հանգեցրել են բուն հանրապետության գոյության շոշափելի սպառնալիքին»,– գուժում է ռուսահպատակը։
Այլևս իրողություն է՝ շատ է ցավացրել ոմանց Հայաստանի դրսևորած ինքնիշխանությունն ու սեփական ճակատագիրը տնօրինելու ունակությունը, թշնամուն մեն-մենակ առճակատվելու և պատվով հաղթահարելու կարողությունը։ Ամուսնական զույգի շուրթերով փորձ է արվում Հայաստանը բերել հնազանդության դաշտ՝ սպառնալով «աշխարհում միակ իրական դաշնակցի կորստով»։
Ցավոք, անհայրենիք պատեհապաշտները, ստանձնած դերը «փայլուն» կատարելու համար, պատրաստ են շատ հեռուն գնալ՝ առանձնացնել «Հայոց ուժեղ բանակն» ու Փաշինյանի վարչախումբը՝ ձգտելով սեպ խրել ռազմաքաղաքական ուժերի և կառավարության միջև, հրահրել հակասական տրամադրություններ հասարակության շրջանում՝ բավարարելով պատվիրատուի այսրոպեական պահանջները․․․
Այս ամենում հուսադրող է միայն մի բան՝ լրագրողական զույգը ընտրել է բոլոր ժամանակներում բոլոր դավաճաններին բնորոշող ակնառու գործելաոճ, որը չի էլ թաքցնում վերջինների ծախու էությունը։
Քրիստինե Հովսեփյան
