«Սընգըռտալով» անուններ տալու, «դոշ ծեծելու», առանց ամոթի ոռնալով լացելու, փոշմանած իրար նայելու ու առանց արդարացումներ գտնելու իրար խեղդելու չափ պինդ գրկելու այնքան պատճառներ կան, որ բառերով չեմ կարող նկարագրել։
Բայց… քանի դեռ պատերազմը չի ավարտվել, քանի դեռ չենք հասել «մեր ուզած կետին» խնդրում եմ լռե՛ք։ Լռե՛ք, եթե անգամ ուզում եք գոռալ։ Լռե՛ք, եթե անգամ մտածում եք, որ էլ շանս չի լինի ասելու։ Լռե՛ք, եթե անգամ վստահ եք, որ լռելը ճիշտ չէ։ Խնդրում եմ մարդիկ զսպեք ձեզ` լռե՛ք։ Թողեք մենք լսենք։
Մեզ հիմա կատարյալ լռություն է պետք։ Խոստանում եմ, հետո, երբ խաղաղությունը սավառնի հայոց երկնքում, եթե ձեր գոռոցներն ու բողոքները փաստացի ու արդարացի լինեն` կմիանամ ձեզ բարձր կգոռանք… հույս ունենալով, որ դրանից գոնե մի փոքր կթեթևանա մեր ներսում կուտակված անբացատրելին։ Այդ ժամանակ մեզ կհասկանան։ Կփորձեն հասկանալ։ Չնայած գիտեմ` դժվար հասկանան։
Պետք է լռեք, որ մենք լսենք` ինչը ուր ընկավ, որը ուր գնաց ու կարևորը որտեղից եկավ։ Հիմա բոլորիս անվտանգության առաջին ու ամենակարևոր պայմանը քար լռությունն է։ Եկեք լռենք ու քարանանք, որ եթե խփեն Բեկորներ դառնանք ու ամեն մեկս հարյուրի համար դառնանք մահացու… անգամ լռությամբ։
Կոլյա Շահգելդյանի ֆեյսբուքյան էջից
