«Սիրուն մազերով Էվայի բռնաբարության պատմությունը պատմություն չի. սա հորըր ա»․ Լյուսի Քոչարյան

Սիրուն մազերով Էվայի բռնաբարության պատմությունը պատմություն չի. սա հորըր ա: Ամենավախենալու հորըրներից, էն որ կարդալիս թուքդ կոկորդիդ ա չորանում, մի հատ հայացքդ տեքստից կտրում ես, որ ուշքի գաս, հետո շարունակես:
Միշտ պնդել եմ, որ հայ հասարակության կնատյացությունը ֆենոմենալ ա: Հիմա արդեն չեմ կողմնորոշվում՝ կնատյացությունը, թե՞ այլատյացությունն ա ավելի ֆենոմենալ: Մեկը մեկին փաթաթած ունեն, հարգելի տղաներ և աղջիկներ:
Հետքի նյութի քոմենթներից վայելեք նաև. չկա սենց բան: Մի տղամարդ էլ իրեն ավելի ցիվիլ նմուշի տեղ էր դրել ու գրել՝ իհաա՜րկե բռնություն գործադրած յուրաքանչյուր տղամարդ պետք ա խստագույնս պատժվի, բայց.. մի տեսակ շատ գեղարվեստորեն ա գրած, դրա համար էլ հավատ չի ներշնչում:
Վայ արտաշնչեմ ես ձեր հավատները՝ առ հայ հասարակության վեհանձնությունն ու սրբությունը: Արտաքսեմ ես ձեր լավատեսությունը՝ առ հայերի հյուրընկալ լինելը: Նույնիսկ բնականոն ցինիզմս չի հերիքում, որ արտահայտվեմ պատշաճ կերպով։
Նյութն անպայման կարդացեք որպես հայ հասարակության արատների մասին դիդակտիկ նյութ, բայց մի երկու փշաքաղեցնող հատված էլ էստեղ զետեղեմ.

«Արմենի եղբայրը սկսեց հետապնդել Էվային։ Նա խնդրեց Էվայի թարգմանչին փոխանցել նրան, որ Էվան պետք է վերանայի իր դիրքորոշումն ու հետ վերցնի բողոքը։ Նա ակնարկեց, որ հարցի լուծման այլ՝ խաղաղ ճանապարհներ էլ ունեն։ Նա պնդում էր, որ Էվան պետք է մտածի իր եղբոր երեխայի ճակատագրի մասին»։ Ու էլի արտաքսեմ ես ձեր ուշացած խաղաղ ճանապարհները՝ աղջկա մազերի ու այլազգի լինելու վերաբերյալ։
«Երբ ոստիկանությունը որպես վկա հարցաքննել է այն տան բնակիչներին, ովքեր հրաժարվել էին Էվային օգնել, նրանք ընդունել են, որ Էվայի դիմաց փակել էին իրենց դռները, որովհետև չէին հավատացել նրան. «Բոլորը գիտեն, որ Հայաստանում «նման բան» չկա, իսկ եթե կա էլ, ուրեմն արտասահմանցի կանայք իրե՛նք են դրդում»:
Կազմալուծեմ ես ձեր՝ «կանայք իրենք են դրդում»-ը։

Լյուսի Քոչարյանի ֆեյսբուքյան էջից՝