Միչիգանի համալսարանի Դիրբորնի մասնաճյուղի Հայագիտական հետազոտությունների կենտրոնի տնօրեն, պատմաբան, դոկտոր Արա Սանջյանը հարցազրույց է տվել ՍիվիլՆեթին։ Ի շարս տարբեր հարցերի՝ պրոֆեսոր Սանջյանն անդրադարձել է Արցախի խնդրի շուրջ ներկա մոտեցումներին, «Արցախը ծախելու» մասին պնդումներին։
– Հայ իրականության մեջ, ընդհանրապես, վերջին երկու-երեք տասնամյակներում Արցախի հարցում տեղի ունեցավ արմատականացում։ 1988-ին ես ուսանող էի Երևանում, հանրահավաքներին սկսեցի մասնակցել երրորդ կամ չորրորդ օրվանից։ Առաջին օրը իբրև սփյուռքահայ ուսանող զգույշ էի։ Բայց, ինչքան որ գիտեմ, առաջին շաբաթը, երբ «միացում, միացում» էինք վանկարկում, Զանգելանի հետ միանալու խնդիր չկար։ Հիմա դարձել է, որ Զանգելանը կամ Կուբաթլուն տալը ազգային մեծ դավաճանություն է։ Ի դեպ Իսրայելում նույն ձևով է եղել սկզբում։ Շատ ավելի մեղմ էին 1967-ի հաղթանակից հետո, քան այսօր։
Կարելի է նման զուգահեռներ գտնել։ Ես կարծում եմ, որ Հայաստանում ով էլ գա իշխանության,- արդեն չորրորդ գործադիր իշխանության ղեկավարն է անկախությունից հետո,- բոլորն էլ վերջիվերջո որոշակի իրականության առջև գիտակցում են միջազգային ակնկալիքների, միջազգային հարաբերությունների ավանդույթները, Հայաստանի աշխարհագրական և տնտեսական սահմանափակումները։ Բոլորն էլ գիտակցում են, որ ինչ-որ տեղ, եթե լուծումը պետք է լինի խաղաղ,- և կարծում եմ բոլոր հայերն էլ նախընտրում են, որ լուծումը լինի խաղաղ, շատ քիչ փոքրամասնություն կա, որ ուզում է պատերազմը շարունակվի,- զիջումներ պետք է լինեն։ Բայց բոլոր իշխանություններն էլ զգույշ են խոսելու այդ մասին ժողովրդի հետ, որովհետև արմատականցման խնդիրը կա։
Ավելին՝ civilnet.am
