«…90-ականների սկզբին անկախություն հռչակած Հայաստանում ո՛չ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ո՛չ Վազգեն Մանուկյանը, ո՛չ էլ անգամ այս երկուսի քաղաքական ճակատագրերը բեկած Վազգեն Սարգսյանը չդարձան իրենց ժամանակաշրջանի խորհրդանիշը: Նրանցից տարբեր ու նրանցից հեռու կանգնած է մեկ այլ կերպար. ոմանց համար՝ սիրելի, ոմանց համար՝ հակասական, ոմանց համար՝ անհասկանալի, ոմանց համար՝ անընդունելի, ոմանց համար՝ այլոց ստեղծած կաղապարների մեջ այդպես էլ չտեղավորվող Վանո Սիրադեղյանը:
…նրա կերպարը վերլուծողներից շատերի ընկալմամբ՝ հենց նա է մեր ժամանակի և մեր իրականության խորհրդանիշը, նա է սերնդի հավաքական ու բնութագրական կերպարը՝ իր շիտակությամբ և ուղղամտությամբ, տաղանդով և կենսասիրությամբ, գայթակղություններով և թուլություններով, հզորությամբ և խոցելիությամբ: Եվ, իհարկե, շուրջ երկու տասնամյակ Հայաստանից իր բացակայությամբ»,- Վասակ Դարբինյանի «ՎԱՆՈՅԻ հետ և առանց ՎԱՆՈՅԻ» գրքի առաջաբանից։
